نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: وطنفروشان قرن بیستم
حکومت امریکا بهخوبی میدانست که بهتنهایی توان پیروزی در تجاوز به افغانستان را ندارد و نیازمند جلب حمایت متحدانش از پیمان ناتو و جلب حمایت حکومت مخلوع و تبعیدی و وطنفروش برهانالدین ربانی و احمدشاه مسعود و دیگر وطنفروشان را در چوکات اتحاد شمال نیاز دارد که آنان از زمین به پیشروی و تصرف شهرها ادامه دهند.
بعد از عقبنشینی نیروهای امارت اسلامی از کابل و تصرف کابل توسط نیروهای اتحاد شمال، برهانالدینربانی بهسرعت خود را به قصر ریاست جمهوری رساند، که این مسئله مایه نگرانی باداران غربیشان بود. آنان از کفایت و درایت آقای ربانی در حکومت داری مطلع بودند. زلمی خلیلزاد خاطره اولین تماس خود با آقای ربانی را اینگونه مینویسد: ” از شما «ربانی» برای سهمتان در جنگ با القاعده و طالبان قدردانی میکنیم …. اما تصریح کردم که ماندن او در مقام ریاست جمهوری پذیرفتنی نیست. ربانی از اقدامات قاطعانه دولت بوش علیه طالبان سپاس گزاری کرد و تذکر داد که وقتی امریکا طی ماه رمضان به بمباران خود ادامه داد، «نیروهای ربانی» پشت ایالات متحده ایستاد بوده … ” «خلیلزاد 1395 ش, 141 ». این اظهارت نمایانگر متوسلشدن وطنفروشان به متجاوزین بزرگ است تا قدرت را با زور بیگانگان بهچنگ آورند. برای آنان مهم نیست که ملت چه رنجهای را متقبل میشوند.
طرح ناکام تجزیه افغانستان
