نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل سوم: اوضاع افغانستان در عصر کمونیسم
وضعیت ادبی
افراطگرایی در استفاده از «رنگ سرخ»
ادامه
نعمت حسینی در نوشتهی در این مورد مینویسد: «مینگریم، شاعر در پهلوی آنکه سنگینی جنایت گذشته را احساس کرده است، از کلمه «سرخ» به حیث یک نماد کار میگیرد. نماد وقتی صورت میگیرد که پدیدهی ساده، وجه عمومی داشته باشد. اینجا کلمه سرخ تنها یک وجه سادهی طبیعی نیست، بل یک وجه عمومی را میرساند. مرگ سرخ، نابودی سرخ و ترس سرخ.
بلی، شاعر همه بدبختیهای زادگاهش را در رنگ سرخ میبیند. او از رنگ سرخ میترسد وحشت دارد و در اوج این وحشت است که حتی از گل سرخ میترسد و زیبایی گل سرخ را وحشتآور میداند:
تو عزیز دل من گفتی:
با یک آغوش گل سرخ
به دیدارم خواهی آمد
من به خود لرزیدم
لرزیدم
لرزیدم» (همان).
افغانستان در چنگال کمونیسم
