نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: سیاست مداران وابسته
سهم ایران در مداخلات سیاسی کشور ما به شکل پلهای و تدریجی است. در اوائل انقلاب مردم افغانستان علیه کمونیزم، حکومت ایران به دلیل ملاحظاتی که از اتحاد جماهیر شوروی داشت، با به رسمیت شناختن نظام کمونیستی از مداخله در امور داخلی افغانستان خود را کنار کشید؛ اما بعد از ختم جنگ ایران و عراق تنها به حمایت از نیروهای شیعه پیرو خط خمینی پرداخت. در جنگهای داخلی بین جنگ سالاران از حکومت ربانی حمایت کرده و با ظهور امارت اسلامی، ایران به شدت مخالف امارت بوده و طرفداران ایران از شیعیان و بقایای حکومت ربانی عامل قتل عام هزاران جوان در شمال و اسیران در دشت لیلی بودند. این کشور تا اشغال افغانستان توسط امریکا همچنان از حکومت ربانی حمایت نمود. پس از 11 سپتامبر و تجاوز آمریکا به افغانستان، فرصت طلایی دیگر برای مداخلات سیاسی ایران پدید آمد و این کشور با حمایت از تهاجم آمریکا به افغانستان گامهایی را در زمینه نزدیکی و همسویی با امریکا برداشته و به نیروهای آمریکایی کمک نظامی و اطلاعاتی میکرد. ایران در این دوره با مداخلات سیاسی در رتبه سوم بعد از امریکا و اروپا قرار داشت. این همسایه ظاهراً آرام کشور ما که همیشه حامی اشغالگران بوده این بار نیز با حمایت از تجاوز امریکا پشتیبان اصلی دولت افغانستان بوده و نقش فعالی داشته و تمام مداخلات سیاسی آن همسو با اشغالگران و حکومت مزدور، به شدت فعال و اجیران بیشماری در درون بدنه دولت جمهوریت داشت.
سایه همسایه
