تالیف: سید ابوالحسن ندوی
پیوند برادری میان مهاجرین و انصار
رسولالله (صلیالله علیه و سلم) میان مهاجرین و انصار پیوند برادری برقرار نمود. این برادری براساس مواسات و غمخواری بود. انصار در این برادری از یکدیگر سبقت میگرفتند. حتی گاهی کار به قرعه میکشید. آنها به مهاجرین درباره خانه، وسایل، اموال، زمینها و حیوانات خود اختیار داده، آنها را بر خود ترجیح میدادند.
گاهی انصاری به مهاجری میگفت: «نصف مال من از آن شماست، آن را ببر و من دو خانم دارم، هر کدام مورد پسند شماست، آن را طلاق میدهم»، اما مهاجر جواب میداد: «خداوند در اهل و مال شما برکت بدهد، شما فقط مرا به بازار راهنمایی فرمایید.»
از جانب انصار، ایثار و از خودگذشتگی بود و از جانب مهاجر خودداری و عزت نفس.
با این اخوت و برادری، اساس یک اخوت اسلامی جهانی که در نوع خود بینظیر بود، پیریزی گردید. آری، این اخوت در واقع مقدمه نهضت یک امت صاحب دعوت و رسالت بود که میخواست جهان را در قالب جدیدی براساس عقاید درست و اهداف صحیح شکل دهد و موجبات رهایی آن را از بدبختی و اختلاف فراهم کرده، روابط جدیدی براساس ایمان و اخوت معنوی و تشریک مساعی به وجود آورد.
این پیوند برادری میان مهاجرین و انصار سرآغاز حیات جدیدی برای جهان و بشریت تلقی گردید. به همین دلیل خداوند متعال این دسته از انسانها را که در شهر کوچکی زندگی میکردند، مورد خطاب قرار داده و فرمودند:
«إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةً فِي الْأَرْضِ وَفَسَادًا كَبِيرًا»
سوره انفال، آیه ۷۳
اگر این کار را انجام ندهید، در زمین فساد بیشماری به وجود میآید
نبی رحمت
