تالیف: سید ابوالحسن ندوی
آغاز دشمنیهای یهود
یهودیها بعد از اینکه مدتی در بیطرفی و سکوت بسر بردند، بالاخره دشمنی خود را آغاز کردند. آنها نه تنها در وهله اول بیطرفی خود را نسبت به مسلمانان و مشرکان حفظ کردند، بلکه تا حدی به مسلمانان بیشتر تمایل داشتند چرا که در عقیده، نبوت و معاد با وجود اختلاف در تفصیل آنها با هم اشتراک داشتند و دوباره ذات، صفات الهی و عقیده توحید به مسلمانان نزدیکتر بودند. هرچند این عقیده توحید به دلیل مجادرت با محیط بتپرستی که در آن مدتهای طولانی بسر برده بودند ضعیف شده و در آن غلو و شخصیتپرستی راه یافته بود، چنانکه در صفحات گذشته بیان شد.
قراین بر این دلالت میکرد که یهودیها اگر چه اسلام را پذیرفتند، اما حتماً بیطرفی خود را حفظ خواهند کرد زیرا اسلام کتابهای آنها را تصدیق میکند و پیامبرش به ایمان آوردن به انبیای بنیاسرائیل دعوت مینماید. قرآن مجید از زبان مؤمنان اعلام نموده است:
«کُلُّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِکَتِهِ وَکُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ» (سوره بقره، آیه ۲۸۵)
همگی مؤمنان به خدا و فرشتگان او و کتابهای وی و پیغمبرانش ایمان داشته و میگویند میان هیچیک از پیغمبران او فرق نمیگذاریم.
اگر چنین میشد یعنی یهودیها صمیمانه با اسلام همراهی میکردند، مسلماً نه تنها تاریخ اسلام بلکه تاریخ بشریت با سرنوشت دیگری دچار میشد و دعوت اسلامی از مشکلات متعددی که در نتیجه درگیری اسلام و یهودیها به وجود آمد مصون میماند و از گرفتاریهایی که در نتیجه جنگ مسلمانان در اولین دوران با یهودیهای نیرومند، تحصیلکرده و ثروتمند اتفاق افتاد، رهایی مییافت.
اما متأسفانه این کار به دو سبب صورت نگرفت:
سبب اول حسادت، تنگنظری، جمود و تعصب یهودیها که جزء طبیعتشان شده بود.