تالیف: سید ابوالحسن ندوی
ماجرای مفصل غزوه «بدر»
شناسایی دقیق است و مشخصکردن مرکز و رسالت آن
حضرت رسول اکرم(صلیالله علیه و سلم) برای این گروه باایمان، در حساسترین برههی تاریخی شفاعت نمودند و با کوتاهترین و پُرمحتواترین عبارتی که در عین حال حکایت از اعتماد، نگرانی، آرامش و نیایش میکرد، منزلت و مقام رفیع این امت را در میان سایر امتها بیان و مشخص کردند و هدف این امت و ارزش کار و مسئولیت آن را، که همانا دعوت الیالله و توحید خالص و یکتاپرستی است، تبیین نمودند.
آری، اینچنین شد و بهراستی که پیروزی درخشان و معجزهآسایی که در «بدر» حاصل شد و تجربههای گذشته را ابطال نمود، بزرگترین دلیل بر صدق گفتار رسول اکرم صلیالله علیه و سلم بود و ثابت کرد که رسول اکرم(صلیالله علیه و سلم) چقدر دقیق این امت و جایگاه رفیعش را تبیین کرده است.
نبرد بر سر عقیده
رسول اکرم(صلیالله علیه و سلم) نزد اصحاب رفت و آنان را به نبرد تشویق و تشجیع نمود. در همین هنگام، «عتبه» فرزند «ربیعه» و برادرش «شیبه» و فرزندش «ولید» از صف لشکریان دشمن به قصد همآوری بیرون آمدند. وقتی میان دو صف رسیدند، مسلمانان را به مبارزه طلبیدند. از جانب مسلمانان، سه نفر از جوانان انصار به مقابله با آنها شتافتند.
آنها پرسیدند: شما چه کسانی هستید؟ گفتند: ما گروهی از انصار هستیم.
مکیان گفتند: همتایان گرامیقدری هستید، ولی بهسوی ما، عموزادگانمان را بفرستید.
اینجا بود که رسول اکرم(صلیالله علیه و سلم) فرمود: برخیزید، ای «عبیده» فرزند حارثه، ای «حمزه» و «علی».
قریشیها گفتند: آری، اینها همتایان گرامی ما هستند.
مبارزه آغاز شد. «عبیده» که از همه مسنتر بود، در مقابل «عتبه» قرار گرفت و «حمزه» با «شیبه» و «علی» با «ولید» مقابل هم قرار گرفتند.
دیری نگذشت که «حمزه» و «علی» بر حریفان خود غلبه یافته، آنها را به قتل رساندند. اما بین «عبیده» و «عتبه»، مبارزه همچنان ادامه داشت و ضربات سختی به یکدیگر وارد میکردند.
سرانجام حضرت «حمزه» و حضرت «علی» با شمشیرهایشان به «عتبه» حمله نموده، کارش را تمام کردند و «عبیده» را، در حالیکه سخت مجروح شده بود، به خارج از میدان جنگ منتقل کردند؛ ولی «عبیده» بر اثر شدت جراحات وارده به درجهی رفیع شهادت نایل گردید.