تالیف: سید ابوالحسن ندوی
جنگ احد (سال سوم هجری)
نبرد آغاز می شود
رویارویی شروع شد. هر دو گروه به هم نزدیک شدند. هند بنت عتبه با گروهی از زنان کفار برخاست و همگی پشت سر مردان به نواختن «دف» پرداختند تا آنها را به جنگ تحریض نمایند، آتش جنگ شعله ور شد و شدت گرفت، ابودجانه شمشیر رسول اکرم صلیالله علیه و سلم را به دست گرفت و قول داد که حق آن را ادا کند. او با شمشیر رسول الله صلیالله علیه و سلم وارد جمعیت کفار شد و با هر کسی که رو به رو می شد او را به هلاکت میرسانید.
شهادت حضرت حمزه بن عبدالمطلب و حضرت مصعب بن عمیر (رضیالله عنهما)
حضرت حمزه بن عبدالمطلب در جنگ «أحد» به شدت مبارزه نمود و از خود رشادتها نشان داد و تعداد زیادی از قهرمانان عرب را به هلاکت رساند. هیچ کس جرأت نداشت جلوی او بایستد، اما «وحشی» غلام «جبير بن طعم» در کمین بود. او سلاح مخصوصی به نام «حربه» (زوبین) همراه داشت که کمتر نشانهاش خطا میرفت. جبیر بن مطعم به او قول داده بود که اگر «حمزه» را به قتل برساند او را آزاد خواهد کرد زیرا حمزه در جنگ «بدر» عموی «جبیر» (طعیمه) را به قتل رسانده بود، هند نیز «وحشی» را به قتل «حمزه» تحریک میکرد تا با قتل او دلش تسکین یابد. روز احد وحشی برای کشتن «حمزه» کمین کرده بود هنگامی که «حمزه» از کنار وی گذشت ناگهان از کمین بیرون آمد و «حربه» (زوبین) را بینداخت طوری که بر شکم وی اصابت کرد. «حمزه» به زمین افتاد و جام شهادت نوشید. «مصعب بن عمیر» ” که پیشاپیش رسول اکرم صلیالله علیه و سلم قرار داشت سخت جنگید و سرانجام شربت شهادت نوشید و مسلمانان دچار آزمایش قرار گرفتند.