نبی رحمت

تالیف: سید ابوالحسن ندوی
موافقت با شریعت بنی‌اسرائیل
حکمی که در مورد «بنی‌قریظه» اجرا گردید، کاملاً موافق با قانون جنگ در شریعت «بنی‌اسرائیل» بود؛ چنان‌که در «تورات» (الاصحاح العشرون ۱۰-۱۲-۱۳-۱۴) چنین آمده است:
«وقتی به شهری نزدیک شدی که با مردم آن بجنگی، نخست اهل آنجا را به صلح دعوت کن.»
اگر صلح را پذیرفتند و تسلیم شدند، همهٔ ملت آن، تحت سلطهٔ شما، بردهٔ شما هستند. ولی اگر اهل آن شهر به صلح راضی نشدند و از جنگ در آمدند، آنگاه شهر را محاصره کن. وقتی خدای تو آن شهر را به‌دست تو داد، همگی مردان را با شمشیر بکش؛ ولی زنان و کودکان و حیوانات و هر چیز دیگری که در شهر وجود دارد، همه را به‌عنوان غنیمت جمع کن و از غنایم دشمنان که خداوند به تو عطا فرمود، استفاده کن.
آری، همین روش در عهد پیامبران بنی‌اسرائیل در میان آن‌ها معمول بود. در «تورات» چنین آمده است:
پس طبق فرمان خداوند به شهر «مدین» لشکرکشی کردند و کلیهٔ مردان و پادشاهان را به قتل رساندند؛ از جمله «اوی»، «راقم»، «صور»، «حور» و «رابع» پنج تن از پادشاهان را کشتند. «بلعام بن باعور» را نیز با شمشیر از بین بردند. بنی‌اسرائیل همهٔ زنان و کودکان «مدین» را به اسارت گرفتند و همگی چهارپایان و احشام و املاک را غارت نمودند و تمام شهرها و قلعه‌ها را آتش زدند.
(سفر العدد، الاصحاح الحاوي و الثلاثون ۷-۸-۱۰)
این جریان در عهد «موسی (علیه السلام)» و با موافقت وی صورت گرفت؛ همچنان‌که در تورات آمده است:
«موسی» و «عازر کاهن» و همگی رؤسای جماعت، به استقبال آن‌ها تا خارج «نخله» بیرون رفتند.
«موسی (علیه‌السلام)» بر فرماندهان لشکر و رؤسای دسته‌های هزارنفری و صدنفری که از جنگ می‌آمدند، خشم گرفت.
«موسی» به آن‌ها گفت: آیا همهٔ زنان را زنده گذاشته‌اید؟!
(سفر العدد، الاصحاح الحادی و الثلاثون (۱۳-۱۶))