تالیف: سید ابوالحسن ندوی
نکات حکیمانه و مخصوصی که نسبت به سلاطین در طی نامهها ملحوظ شده است؛
اما در نامه «خسرو پرویز» این آیه ذکر نشده است؛ زیرا این آیه اهل کتاب را مخاطب قرار میدهد که به الوهیت «مسیح» اعتقاد داشتند و علما و راهبان، «مسیح» فرزند «مریم» را ارباب و خدا گرفته بودند. «هرقل» امپراتور دولت بیزانس و «مقوقس» فرمانروای «مصر»، هر دو سیاستمداران بزرگ و رهبران مذهبی جهان مسیحیت بودند و در مورد «مسیح» فقط اختلاف جزئی داشتند که آیا «مسیح» دارای یک طبیعت است یا دو طبیعت.
اما «خسرو پرویز» و ملتش خورشید و آتش را میپرستیدند و به وجود دو خدا معتقد بودند؛ یکی «یزدان» مظهر خیر و نیکی و دوم «اهریمن» مظهر شر و بدی. آنان از مفهوم نبوت و تصور صحیح رسالت آسمانی بسیار دور بودند. به همین دلیل در نامه «خسرو پرویز» این عبارت آمده است:
«وَإِنيَّ رَسُولُ اللهِ إِلَى النَّاسِ كَافَّةً لِأُنذِرَ مَنْ كَانَ حَيًّا»
یعنی: «و من، رسول خدا به سوی همه مردم هستم تا هر شخص زنده و بیداردل را از عذاب الهی بیم دهم.»