تالیف: سید ابوالحسن ندوی
این پادشاهان دارای چه موقعیتی بودند؟
خسرو پرویز دوم (۵۹۰–۶۲۸م)
مورخان، ایرانی بر این امر اتفاق نظر دارند که «خسرو» دوم از نظر شکوه و عظمت بزرگترین پادشاه ایران بوده است. دولت «ساسانی» در عهد او در آرایش و تمدن و خوشگذرانی و تجملپرستی به اوج خود رسید. وسعتش به قدری بود که قسمتی از ولایت شمالی غرب «هند» در قلمرو آن داخل شده بود.
غرور «خسرو» به حدی رسیده بود که خود را چنین لقب میداد و نامگذاری میکرد: در میان خدایان انسانی است فناناپذیر و در میان انسانها خدایی است بینظیر. کلمهاش بلند و مجدش با شکوه همراه خورشید با نور خود طلوع میکند و شبهای تیره و تار را با نورش روشن میسازد.»
در زمان او مملکت «ساسانی» به طرز بیسابقهای ابهت و شکوه یافت، او از تمام پادشاهان گذشته خشنتر، مقتدرتر و دوراندیشتر بود؛ به طوری که ذکر میکنند از نظر نیرو، توان فتح، پیروزی، جمعآوری ثروت، گنج و مساعدت روزگار، از همه ملوک گذشته گوی سبقت برده بود. به همین دلیل او را «پرویز» نام نهادند که معنای آن به عربی «مظفر» یعنی پیروزمند است.
نبی رحمت
