تالیف: عبدالهادی مجاهد
مناقشه شبهاتی در مورد مشارکت در دیمورکراسی و پاسخ به آن؛
شبهه چهارم – مشارکت در دیموکراسی به منظور مصلحت دعوت
ادامه:
در اسلام ایمان آن شخص درست خوانده نمیشود که توحید را میپذیرد اما در مقابل شرک موقف دشمنانه آشکار ندارد و بر ضد آن اعلان جنگ نمیکند. الله متعال (کفر با الطاغوت )را پیشتر از( ایمان به الله) یاد نموده است، چنانکه میفرماید:
فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَا انْفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (البقره / ۲۵۶).
ترجمه: (پس هر که بر طاغوت کفر ورزد و بر الله ایمان بیاورد یقیناً بر حلقهٔ محکم چنگ زده که جدایی ندارد، و الله شنوا و داناست).
پس آیا مصلحت دعوت اسلامی در این خواهد بود که صف کفر جدا و صف اسلام جدا باشد تا توحید خالص متحقق گردد و بیزاری و انکار از کفر بهصورت آشکار اعلان گردد؟ یا اینکه به مقصد بعضی از مصالح موهوم و جزئی، مصلحت علیای توحید قربان شود؟
در اسلام بزرگترین همهٔ مصالح، توحید الله متعال و بیزاری از طاغوت است. اگر این مصلحت سترگ از بین برود، پس مصالح دیگر هزار بار از بین بروند.