تالیف: سید ابوالحسن ندوی
غزوه موته
سال هشتم هجرت
نخستین لشکر اسلام در سرزمین روم قدم میگذارد
وقتی خبر قتل و شهادت حارث بن عمیر ازدی(رضیاللهعنه) به آن حضرت رسید، تصمیم گرفت که لشکری به سوی «بصری» اعزام نماید.
ماه جمادیالاولی سال هشتم هجرت بود، مردم بسیج شدند، سههزار رزمنده آماده حرکت گردید. فرمانده لشکر زید بن حارثه تعیین شد؛ او آزادکردهی رسولالله(صلىاللهعليهوسلم) بود.
در این لشکر اصحاب بزرگ از مهاجرین و انصار شرکت داشتند. آن حضرت فرمودند: اگر «زید» آسیب دید، فرمانده سپاه «جعفر بن ابیطالب» است، اگر «جعفر» نیز آسیب دید، پس «عبدالله بن رواحه» فرماندهی سپاه را به عهده بگیرد.
زمان حرکت فرا رسید، مردم با اتفاق رسولالله-صلی الله علیه و سلم-، لشکر اسلام و فرماندهان را مشایعت نمودند و وداع گفتند و برایشان دعا کردند.
لشکر اسلام به حرکت ادامه داد تا اینکه به نقطهی «معان» رسید. آنجا خبر شدند که «هرقل»، قیصر روم، با صدهزار سرباز رزمنده وارد «بلقاء» شده است و قبایل عرب «خَلم»، «جُذام»، «بَلقین»، «بَهراء» و «بَلی» نیز به آنها پیوستهاند.
لشکر اسلام با شنیدن این خبر، دو شب در «معان» اقامت گزید تا به شور و مشورت بپردازد و دربارهی آینده تصمیم بگیرد. عدهای نظر دادند که به رسولالله -صلی الله علیه و سلم-نامه بنویسیم و او را از تعداد دشمن باخبر سازیم. ایشان یا با نیروهای جدیدی ما را امداد میفرماید یا اینکه به ما دستور پیشروی میدهد.