تالیف: سید ابوالحسن ندوی
غزوه موته
سال هشتم هجرت
ادامه:
فرماندهی حکیمانه خالد بن ولید
بعد از اینکه هر یک از فرماندهان بزرگ که توسط رسول اکرم -صلی الله علیه و سلم-تعیین شده بودند، به شهادت رسیدند، مردم خالد بن ولید -رضی الله عنه-را به فرماندهی لشکر برگزیدند. «خالد» -رضی الله عنه-پرچم را به دست گرفت و به دفاع مشغول شد. او فرماندهی شجاع و باتجربه بود و از تاکتیکهای جنگی آگاهی کامل داشت. حضرت «خالد» -رضی الله عنه- لشکر اسلام را به طرف جنوب کشانید، در حالیکه دشمن به جانب شمال عقبنشینی کرد.
همینکه شب پردههای تاریکی را گسترانید، طرفین از جنگ منصرف شده و سلامتی را غنیمت شمردند و مصلحت را در عدم درگیری و ادامه جنگ تشخیص دادند.
در جنگ همه میدانند که کار عقبکشیدن نیروها از خط نبرد بسیار مشکل است. سرلشکر «محمود شیت خطاب» میگوید:
«عقبکشیدن نیروها از خط نبرد دشوارترین عملیات نظامی محسوب میشود، زیرا امکان دارد عقبنشینی با شکست مواجه شود و شکست هم اغلب تلفات سنگینی به بار میآورد. مسلماً خسارات اندکی که مسلمانان در «مؤته» متحمل آن شدند، در مقابل فوایدی که حاصل شد، چندان مهم نبود.
بزرگترین ثمره نظامی این جنگ این بود که مسلمانان با تشکیلات قوای «روم» و حجم تجهیزات و تسلیحات و روش نبرد آنها آشنایی پیدا کردند و این آشنایی در نبردهای بعدی که در آینده مسلمانان با آن روبرو شدند، بسیار مفید و موثر واقع شد.»
حضرت «خالد» -رضی الله عنه- تعدادی از رزمندگان اسلام را در خط مؤخر سپاه خود را قرار داد آنها بامدادان سر و صدای عظیمی به راه انداختند که باعث وحشت دشمن گردید دشمن فکر کرد که نیروهای امدادی از مدینه آمده اند قوای «روم» از این تاکتیک «خالد»، بیمناک شده :گفتند وقتی این سه هزار نفر با ما چنین کردند، پس اگر کمک تازه ای آمده باشد، آنها چه کار خواهند کرد، آن هم معلوم نیست تعداد نیروی کمکی چقدر است؟ اینجا بود که از رویارویی مجدد با لشکر اسلام ترسیده، نیروهای خود را عقب کشیدند و خداوند متعال مؤمنان را از کارزار کفایت کرد.