تالیف: سید ابوالحسن ندوی
غزوه موته
سال هشتم هجرت
ادامه:
طیارِ ذوالجناحین
رسولالله -صلی الله علیه و سلم-دربارهٔ جعفر فرمودند: خداوندِ متعال در عوضِ دو دست، به او دو بال عنایت فرمود که با آنها در بهشت هر کجا دلش میخواهد پرواز میکند، از این جهت او به «جعفرِ طیار» و «ذوالجناحین» ملقب شد.
حبِ نبوی و عواطفِ بشری
رسولالله -صلی الله علیه و سلم-به همسرِ «جعفر» فرمودند: فرزندانِ «جعفر» را نزدِ من بیاورید. وقتی فرزندانِ «جعفر» نزدِ رسولالله صلىاللهعلیهوسلم آورده شدند، آنها را بویید و چشمانِ مبارکش اشکبار گردید و شهادتِ «جعفر» را اعلام نمود. بعد از پخشِ خبر، به خانوادهٔ خود فرمودند:
«اصنعوا لآل جعفر طعاماً، فقد أتاهم أمرٌ يشغلهم»
برای خانوادهٔ «جعفر» غذا تهیه کنید، زیرا آنها دچارِ غم و اندوه شدند.
آثارِ غم و اندوه بر چهرهٔ مبارکِ رسولالله -صلی الله علیه و سلم-مشاهده میشد.
بازگشتگان نه فراریان
مجاهدینِ اسلام بازگشتند. وقتی به اطرافِ مدینه نزدیک شدند، رسولالله -صلی الله علیه و سلم-اتفاقاً با اصحاب به استقبالِ آنها شتافتند. بچههای خردسال دنبالِ آنها میدویدند. رسولِ اکرم -صلی الله علیه و سلم-سوار بود، فرمودند: بچهها را بگیرید و با خود سوار کنید. فرزندِ «جعفر» را به من بدهید.
«عبدالله بن جعفر» خدمتِ ایشان آورده شد. او را جلوی مرکبِ خود سوار کردند. بعضی از مردم مقداری احساساتی شده، بر سر و روی لشکریان خاک افشاندند و میگفتند:
«يا فرار، فررتم في سبيل الله»
ای فراریان، در راهِ خدا فرار کردید.
اما حضرتِ رسولِ اکرم -صلی الله علیه و سلم-میفرمودند: خیر، اینها فراریان نیستند بلکه مجدداً إنشاءالله در راهِ خدا تاختوتاز خواهند کرد.