نویسنده:سادات
طرح شبهات حجاب و پاسخ به آنها
ادامه:
امام کاسانی (حنفی) در کتاب «بدائع الصنائع» مینویسد: «عورتِ زن، تمام بدن اوست بهجز وجه و کفین (صورت و دستها تا مچ) در نماز. پس بر زن واجب است که هنگام خروج از خانه، بدن خود را بپوشاند تا دچار فتنه نشود» (بدائع الصنائع، ج ۱، ص ۲۶۷).
علامه شامی (حنفی) در «رد المحتار» تأکید میکند: «ظاهر قول در مذهب ما (حنفی) این است که بدن زن، همهاش عورت است، حتی وجه و کفین در غیر نماز؛ و حرام است کشف آن در برابر نامحرمان» (رد المحتار، ج ۱، ص ۴۰۵).
این تصریحات قاطع فقهی، نشاندهنده اتفاق نظر (اجماع) علمای اهل سنت بر وجوب شرعی حجاب است، نه عرفی و اجتماعی بودن آن.
تمایز بین «تأیید عرف» و «تأسيس حكم» در شریعت
این ادعا که پوشش در فرهنگهای پیش از اسلام وجود داشته (در صورت صحت) هرگز دلیل بر غیردینی بودن حجاب نیست. شریعت اسلام در موارد بسیاری، سنتهای حسنه پیشین را تأیید، اصلاح و سپس به صورت یک حکم الزامی شرعی برای همه مسلمانان تشریع کرده است. احکامی مانند تحریم شراب، وجوب راستگویی، وفای به عهد و لزوم عفت، در ادیان پیشین نیز وجود داشتند، اما با آمدن اسلام به صورت واجباتی الهی برای امت محمدی (صلی الله علیه وآله) نازل شدند. بنابراین، صِرف وجود یک عمل در یک فرهنگ پیشین، دلیلی بر عدم الزام شرعی آن در دین اسلام نیست.