تالیف: سید ابوالحسن ندوی
ارتباط آن حضرت صلی الله علیه و سلم با مردم
عبادت و زهد رسول الله صلی الله علیه و سلم و توجه همه جانبه اش به سوی الله و مشغولیت و مناجاتهای ایشان با پروردگار خویش، هرگز مانع خوش رویی و خوشرفتاری وی با مردم نمی شد، بلکـه مـع الوصف از احوال مردم میپرسید، نسبت با آنان به دلجویی و ملاطفت رفتار میکرد و حق هـر صـاحب حق را ادا مینمود و این کاری است که از هر کسی ساخته نیست در صورتی که می فرمود :
«لو تعلمون ما أعلم لضحكتم قليلا و لبكيتم كثيرآ»
(اگر شما میدانستید آنچه را که من میدانم کمتر میخندیدید و بیشتر گریه می کردید.)
رسول الله صلی الله علیه و سلم بیش از هر کس سعه صدر داشت، نرم خو و خوش معاشرت بود؛ با اصحابش مزاح می فرمود و با آنها صحبت و گفتگو می کرد با کودکانشان را در آغوش خود می نشاند. دعوت آزاده، برده کنیز و بینوا را قبول می فرمود، در اقصا نقاط شهر به عیادت بیماران میرفت، عذر معذرت کننده را میپذیرفت و هیچ گاه دیده نشد که پاهای مبارک را در میان اصحابش
دراز نماید تا مبادا باعث ناراحتی کسی شود.
عبدالله بن حارث رضی الله عنه می گوید:
«ما رأيت اكثر تبسماً من رسول الله »
(من کسی را ندیده ام که بیش از رسول الله صلی الله علیه و سلم تبسم کند.)