تالیف: علامه عبدالشکور لکنوی
امیرالمؤمنین حضرت عمر فاروق رضی الله عنه
اخلاق و احوال حضرت عمر فاروق
ادامه:
۲ـ به محض قبول خلافت، دستور عمومی صادر نمود مبنی بر اینکه هر گاه کسی بر سخنانم اعتراض دارد مرا به اشتباهم واقف سازد. و از طرف او اعلام عمومی شد که: «احبّ الناس الى من رفع الی عیوبی» (یعنی بیشتر از همه کسی را دوست دارم که مرا بر عیبهایم آگاه سازد). بعد از این اعلام از طبقات پایین مردم افرادی لب به خرده گیری و اعتراض گشودند، اگر چه اغلب خرده گیریها به ناحق بود، ولی ایشان با سعه صدر بر خورد میکردند و از انتقاد اظهار نارضایتی نمی نمودند و با دقت تمام به سخنان مردم گوش میدادند.
۳۔ صفت تواضع به قدری در ایشان وجود داشت که عقل بشر از تصوّر آن عاجز میباشد، با وجودی که شاه عرب و عجم بلکه حاکم و فرمانروای شاهان نیز محسوب می شد، فروتنی و تواضع او به حدی بود که به خود اجازه نمیداد به هنگام ایــراد سخنرانی از پله ای که صدیق اکبر رضی الله عنه در آن قرار میگرفت پا را فراتر بگذارد. با وجودی که مردم میگفتند: بالاتر بنشین، میفرمود: اگر آنجایی که پای ابوبکر رضی الله عنه قرار گرفته است به من برسد، مرا کافی خواهد بود. در بدو امر، مردم خواستند که او را به لقب خلیفه رسول اللهصلی الله علیه و سلم یاد کنند، اما خودشان فرمودند من سزاوار آن نیستم و در نهایت برای نخستین بار به او لقب «امیر المؤمنین» دادند. هنگامی که از کمالات علمی و فضایل دینی نیاکان صحبت می شد، خود را در ردیف هیچکدام قرار نمیدادند و دیگران را سزاوارتر از خود میدانستند. حال آنکه مطابق ارشادات نبوی خود او از دیگران اعلم و برتر بود.