نویسنده: نهضت
فصل دوم: مبانی و ریشههای سبک زندگی غربی
مؤلفههای کلیدی
ج. لذتگرایی حسی و آزادی های بیحد و حصر «ادامه»
در باب لذتگرایی، مکاتب مختلف و نگرشهای متعددی در غرب وجود دارد که هر مکتب و نگرش تبیین خاصی را از لذت ارائه میدهند. یکی از این مکاتب مکتب و نظریهای لذتگرایی حسی است. در این نظریه یا مکتب فکری، لذت هدف نهایی زندگی و بالاترین خوبی است. این لذت همان احساس لذت جسمی فوری است (امیری، 1402: ش1). در قلب لذت گرایی این باور وجود دارد که لذات حسی و مادی ارزشمندترین اهداف زندگی هستند. به عبارت کوتاه و مختصر از ویژگیهای مکاتب مادیگرا در باره لذت، غفلت از بعد ملکوتی انسان، اصالت دادن به لذت آنی، غفلت از لذات اخروی است. این تحول لذتگرایی در غرب، با تقویت عقلگرایی افراطی و رد مرجعیت الهی و الزامات ثابت اخلاقی، شکل گرفت. در عصری که از آن در غرب به عصر روشنگری یاد میکند، دیگر مباحث دینی و الهیاتی برای انسان به عنوان معیار اخلاق شناخته نمیشد بلکه عقل افراطی و سکولارستی که بر خاسته از غرایز انسانی بود، در آن حاکم بود. اما در قرن بیستم و بیستیکم، این معیار دوباره از عقلگرایی افراطی به احساسگرایی و از عقلانیت به تجربه حسی تقلیل یافت. امروزه، اکثرا احساس لذت به عنوان معیار نهایی درستی و نادرستی عمل مطرح میشود. این دیدگاه، نیز با تأکید بر رضایت فردی، به جای تعهد اجتماعی یا مسئولیت در برابر خداوند، به یک اخلاق لذتمحور تبدیل شده است که در آن، عدم لذت، معادل بدبختی و بیماری روانی تلقی میشود.