نویسنده: احمدی هروی
بخش پنجم
وقتی به ارتباط انسان و در مورد بشر صحبت می کنیم، فی الواقع سخن از بزرگترین راز خلقت میگوییم. در گسترۀ عالم بیکران آفرینش، الله متعال موجودات فراوانی را آفریده است. او تعالی آسمانها را بر افراشته است، زمین را گسترانیده است، دریاهای عمیق، ستارگان درخشان و عالم ملائکه؛ هر کدام تصویری از قدرت و حکمت الله سبحانه و تعالی هستند. ولی در این میان، تنها انسان است که الله متعال در پیوند به آفرینش او از تعابیر خاصی استفاده کرده است.
قرآن شریف، انسان را موجودی تلقی نمیکند که در اثر تصادف یا ضرورتی پدید آمده باشد؛ بلکه او را نتیجۀ حکمت و رحمت پروردگار عالمیان میداند. آفرینش انسان، آغاز رسالتی بزرگ بوده است که مقصد آن معرفت پروردگار، آبادانی زمین، تحقق عدالت و پیمودن راه کمال است.
بدین سان، قرآن مجید نه تنها به بیان چگونگی آفرینش انسان میپردازد، بلکه جایگاه، منزلت، مسئولیت، تواناییها و سرانجام او را روشن میسازد. از منظر قرآن کریم، انسان موجودی است که میتواند به بالا ترین مراتب قرب الهی برسد و در عین حال اگر بر فطرت خویش پا گذارد، به پایین ترین درجه پستی نیز سقوط میکند.