نویسنده: احمدی هروی
بخش چهاردهم
کرامت انسان در اسلام«ادامه»
الله متعال انسان را موجودی مختار و آزاد آفریده است؛ ولی از طرف دیگر این آزادی همراه با مسئولیت است. در همین مبحث الله سبحانه و تعالی میفرماید: «فَمَن شَاءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكْفُرْ» (هر که بخواهد ایمان بیاورد و هر که بخواهد کفر ورزد)، (سوره کهف، آیه ۲۹).
با توجه به آیت فوق، انسان حق انتخاب دارد ولی نباید فراموش کرد از طرفی دیگر باید در مقابل الله متعال پاسخگوی اعمال خویش باشد. یکی از روشن ترین آیات در این زمینه، آیهٔ مبارکۀ ۷ سورهٔ زلزال است: «فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ» (پس هر کس به اندازه ذره ای کار نیک انجام دهد، آن را خواهد دید؛ و هر کس به اندازه ذرهای کار بد انجام دهد، آن را خواهد دید.» این آیات به وضوح بیان میکند که انسان در برابر اعمال و رفتار خود مسئول است و در پیشگاه خداوند، اعمال او مورد حسابرسی قرار خواهد گرفت؛ حتی کوچک ترین کار نیک یا بد نیز از نظر خداوند پنهان نمیماند.
بر مبنای کلام وحی، انسان بر اساس فلسفه تعبد و عبودیت آفریده شد. این بدان معناست که انسان در هر موقفی که در جامعه قرار دارد و یا مسئولیتی به وی سپرده شده است، نباید از فرامینهای الهی تجاوز نماید، بلکه دساتیر دین اسلام را بدون کم و زیاد و یا افزودن سلایق شخصی، در تمام جامعه بدون غرض و تعصب تطبیق نماید؛ زیرا رفتار انسان مصلح باید تجلی بخش و انعکاس دهندۀ ارزشهای اسلامی در گسترۀ جامعه باشد، نه معکوس آن.