شهید الحاج ملاسلطان محمد آخند و شهید مولوی صابر(پدر و پسر) – تقبلهما الله –
بخش دوم
شهید الحاج ملاسلطان محمد آخند
در سال ۱۳۳۶ هجری خورشیدی، در ولسوالی بالابلوک ولایت فراه، در خانوادهای متدین و جهادی، نوزادی چشم به جهان گشود که بعدها به یکی از چهرههای ماندگار مقاومت در این ولایت تبدیل شد. نامش سلطان محمد و لقبش «صابر» بود؛ لقبی که نشان از استقامت و شکیباییاش در برابر سختیها داشت. شهید الحاج ملا سلطان محمد آخند، از همان دوران جوانی، شاهد نابرابریها و ظلمهایی بود که بر مردم منطقه تحمیل میشد. وقتی جنگ شوروی بر افغانستان سایه افکند، او با همه وجود به سنگرهای مبارزه پیوست و برای دفاع از مردم و دینش، سلاح به دست گرفت. او از آن دست مردانی بود که هرگز میان جنگ و صلح سازشبردار نبودند؛ جهاد را فریضهای الهی میدانستند که باید تا پای جان انجام شود. رسول خدا -صلی الله علیه وسلم- میفرماید: «مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِالْغَزْوِ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنَ النِّفَاقِ» (رواه مسلم)؛ هر کس بمیرد در حالی که جهاد نکرده و حتی در دل خود قصد جهاد نداشته باشد، بر شاخهای از نفاق مرده است. شهید سلطان محمد، نه تنها جهاد را در دل خود زنده کرده بود، بلکه عملا سالها به جهاد و مبارز پرداخت.