نویسنده: مولوی سید عبدالرحمن (مرصوص آقا)
بخش دوم: مقصر کیست و به دنبال چیست؟
شناسایی مقصر اصلی
پس از بررسی بیطرفانه و عقلانی تحولات اخیر، درمییابیم که دولت پاکستان عامل اصلی و مقصر تنشهای موجود است. پاکستان همواره با طرح ادعاهای پوچ و بیاساس، مدعی است که گروههای مخالف این کشور، از جمله «تحریک طالبان پاکستان» (TTP)، در خاک افغانستان حضور دارند و از سوی دولت افغانستان حمایت میشوند. اما نکته تأملبرانگیز اینجاست که پاکستان با وجود تکرار مکرر این اتهامات، تاکنون حتی یک سند و مدرک معتبر و قابلاعتنا که بتواند ادعای حضور سازمانیافته یا حمایت دولتی از این گروهها را ثابت کند، به جامعه جهانی یا مقامات افغانستان ارائه نکرده است. این ادعاهای بی دلیل، تنها پوششی برای سرپوش گذاشتن بر ناکامیهای داخلی پاکستان و فرافکنی مشکلات امنیتی آن کشور به سوی افغانستان است.
اهداف و مقاصد پنهان پاکستان
اما پرسش اساسی این است که چرا پاکستان با وجود پیوندهای دینی و فرهنگی، چنین سیاست خصمانهای را در پیش گرفته است؟ در پاسخ باید گفت که اهداف پاکستان فراتر از ادعاهای امنیتی است:
۱. ایجاد ناامنی و جلوگیری از ثبات: پاکستان به دلیل ماهیت سیاستهای منطقهای خود، تحمل مشاهده یک افغانستان امن، باثبات و مستقل را ندارد. ثبات در افغانستان میتواند به معنای پایان نفوذ پاکستان در امور داخلی ما باشد؛ لذا آنها با ایجاد ناامنی، سعی دارند فضای امنِ ایجاد شده در افغانستان را مخدوش کنند.
۲. تلاش برای معرفی افغانستان به عنوان کشوری درگیر:
یکی دیگر از اهداف اصلی پاکستان، ایجاد ذهنیت برای جامعه جهانی که هنوز افغانستان همچنان کشوری ناامن، بیثبات و درگیر جنگهای داخلی است. آنها با این کار میخواهند مانع از به رسمیت شناخته شدن حکومت افغانستان و جذب سرمایهگذاریهای بینالمللی شوند تا افغانستان به عنوان کشوری محتاج و وابسته باقی بماند.
۳. اجرای پروژههای نیابتی:
متأسفانه پاکستان در بسیاری از موارد، مجری پروژههای کشورهای خارجی در منطقه است. آنها با دامن زدن به تنشهای مرزی و ایجاد درگیریهای ساختگی، به دنبال بهانهتراشی برای مداخلات بیشتر و حتی تجاوزات گستردهتر هستند تا منافع قدرتهای فرامنطقهای را در خاک ما تأمین کنند. در واقع، این حملات نه برای تأمین امنیت پاکستان، بلکه برای تبدیل کردن افغانستان به میدان رقابتهای نیابتی طراحی شده است.