شهید مولوی عبدالحمید نورانی -تقبله الله-
بخش اول
مقدمه
در دل صحرای سوزان فراه، در میان آن دشت‌های بی‌کران که هر وجبش خاطره‌ای از غیرت و مردانگی را در سینه نهفته است، چهره‌هایی می‌درخشند که هر یک چون ستاره‌ای، افق تاریخ این سرزمین را روشن ساخته‌اند. فراه، با آن خاک سرخ و آسمان سوزان، مهد تربیت مردانی بوده است که ایمانشان را با جهاد عجین کردند و نامشان را در دفتر ماندگاران، با خون خویش ثبت نمودند. از روزگار هجوم شوروی تا اشغال بیست‌ساله آمریکا، این ولایت هیچ‌گاه سنگرهای مبارزه را خالی از مجاهدان ندید. یکی از درخشان‌ترین این چهره‌ها، شهید مولوی عبدالحمید نورانی است؛ مردی که نه فقط در میدان نبرد، بلکه در عرصه مدیریت و خدمت به مردم نیز سرآمد بود و نام نیکی از خود به جای گذاشت که قرن‌ها بر سر زبان‌ها خواهد ماند. خداوند متعال می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ» (صف، ۴)؛ همانا خداوند کسانی را دوست دارد که در راه او صف‌کشیده و چون بنیانی ساخته‌شده و استوار، جهاد می‌کنند. شهید نورانی، یکی از ستون‌های استوار این بنیان بود.