شهید امیرالمؤمنین ملا اختر محمد منصور (رحمه الله)
بخش سوم:
رهبری در تلاطم سیاست و میدان نبرد
دوران رهبری ملا اختر محمد منصور، اگرچه کوتاه بود، اما پرفراز و نشیب و سرشار از تحولات بنیادین. در حالی که امارت اسلامی در برابر لشکرهای خارجی و دولتهای غربگرای کابل مقاومتی جانانه میکرد، او تلاش کرد تا با حفظ انسجام درونی، امارت را از یک جنبش صرفاً نظامی به نیرویی سیاسی با چهرۀ بینالمللی مبدل سازد. در زمان او، نخستین زمزمههای دیپلماسی و تماس با کشورهای منطقه و حتی با برخی نهادهای جهانی به گوش رسید. اما شهید ملا منصور (تقبله الله) هرگز در این مسیر، اصول را فدای تاکتیک نکرد. او مردی بود که سازش را تنها تا زمانی میپذیرفت که عزت اسلام و مجاهدان محفوظ بماند. او هیچگاه از اصول جهاد، استقلال افغانستان و اجرای شریعت الهی عدول نکرد و همین استواری و قاطعیت، دشمنان بسیاری را در برابر او صفآرایی کرد.
در میان اعضای بنیانگذار امارت اسلامی، شهید ملا اختر محمد منصور را به عنوان شخصیتی «مدبر» و «مؤثر» میشناختند. تقوا، اخلاص، بصیرت جهادی، درایت سیاسی و علیالخصوص مهارت در نظم اداری، از جمله مشخصات بارز او بود. او مردی بود که هم در سنگر نبرد حضور داشت و هم پشت میز مدیریت، اما هرگز عزت را فدای منفعت نکرد. استقلال کشور از اشغال خارجیها و حاکمیت نظام شرعی، دو هدف اساسی جهاد و مبارزۀ ایشان بود. او هیچ گاه از این دو آرمان ذرهای عقبنشینی نکرد. خداوند -جلّجلاله- در وصف چنین بندگانی میفرماید: «رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ» (نور، ۳۷)؛ مردانی که هیچ تجارت و خرید و فروشی آنها را از یاد خدا و برپاداشتن نماز و دادن زکات باز نمیدارد.
ادامه این مطلب را هر دوشنبه و چهار شنبه ساعت 10 صبح از صفحات اجتماعی ما دنبال کنید!