تألیف: اسماعیل راجی الفاروقی
توحید؛ به مثابهی نخستین اصل در فلسفهی اخلاق
ادامه:
انسانیت (مبتنی بر) توحید، تنها انسانیت اصیل خالص است. به طوری که تنها انسانیتی است که به انسان به عنوان انسان و مخلوق احترام میگذارد؛ بدون آنکه او را به خدا تبدیل کنـد یـا تحقیر نماید.
تنها این انسانیت است که ارزش انسان را با فضایی که بر وی میآراید، مشخص میسازد و با اشارهی صریح به موهبت فطریای که خداوند به همهی انسانها عطا کرده است تا آنها را برای انجام دادن تکلیف ارجمند خود آماده سازد، به ارزش گذاری انسان میپردازد.
تنها این انسانیت است که فضایل و آرمانهای والا را در حیات بشری، در چارچوب محتوای خودِ حیات طبیعی، تعیین میکند، نه اینکه آن محتوا را انکار نماید. به این ترتیب، انسانیت توحید، علاوه بر ویژگی آن در اثبات حیات و زندگی، یک انسانیت اخلاقی است.