نویسنده: احمدی هروی
بخش دهم
کرامت انسان در اسلام
« وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ » ( و به راستی فرزندان آدم را گرامی داشتیم، سوره اسراء، آیه ۷۰).
اگر بطور کلی خواسته باشیم به شکل موجز و مختصر پیام دین مبین اسلام را در یک جمله خلاصه نماییم؛ می توانیم بگوییم که «اسلام، دین احیای کرامت انسانی است». با تدبر و تفکر از اولین آیات الهی گرفته الی آخرین خطبۀ که پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله وسلم به امت خویش بیان فرمودند، به این نکته می توان رسید که پیام نهفته در تمام این فرایند حول محور ساختن انسانی است که عزت او در بندگی الله متعال، آزادیاش در رهایی از قیود امیالهای نفسانی، شرافت و بزرگی وی در کسب تقوی و بزرگی و عظمتش در خدمت کردن به بندگان محبوب الله متعال است.
اسلام هرگز انسان را موجودی بیارزش، بیهدف و یا محکوم به سرنوشت خلق نکرده است؛ او تعالی انسان را حامل نفخۀ الهی، صاحب عقل و اختیار، امانت دار پروردگار و مضافا بر آن وی را خلیفه روی زمین خطاب میکند. لهذا، بزرگی و کرامت انسان بر مبنای مصادر اسلامی، امتیاز قرار دادی یا وابسته به موقف اجتماعی و یا قدرت و ثروت نیست، بلکه واقعیتی است که بر اراده و حکمت الهی استوار است.
اسلام، کرامت انسان را به مثابۀ گوهر گرانبهایی تلقی میکند که پروردگار در نهاد انسان قرار داده است. اگر انسان همراه با این صفت بیبدیل ایمان، علم و دانش، عدالت و اخلاق را نیز کسب کند و آیینۀ دل را با آن صیقل بزند، بیتردید به مقام قرب پروردگار عالمیان میرسد. ولی در صورتی که نسبت به این لطف خداوند متعال بیاعتنایی نماید، در این صورت در وادی غبار ظلم و جهل، غرور و هوا پرستی و منیات خواهشات نفسانی فرو خواهد رفت و به تدریج این فطرت پاک از وجود زدوده شده و نور ایمان در وجود وی به خاموشی میگراید.