نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل اول: مسیحیت در ترازوی نقد و بررسی
عقاید مسیحیت در ترازوی نقد
در باره خداوند –جلّجلاله
باور به تثلیث
- پسر
«پسر» به باور مسیحیان صفت «کلمه» الله –جلّجلاله- است، اما «کلمه» خدا مثل کلمه انسانها نیست. در طبیعت انسانی، صفت «کلمه» از وجود جوهری برخوردار نیست، برای همین صفت «کلمه» انسان را نمیتوان «پسر» یا مولود انسان گفت، اما صفت «کلمه» خدا یک جوهر است که در ماهیت خدا بهعنوان یک جوهر موجود است؛ بنابراین، صفت «کلمه» خدا را میتوان حقیقتاً نه مجازاً «پسر» گفت و اصل آن را، یعنی ذات خدا را، میتوان «پدر» نامید.
بر پایهی باورهای مسیحیت، تمام معلومات را خدا بهوسیلهی صفت کلمهاش کسب میکند و تمام اشیا بهوسیلهی همین صفت آفریده شدهاند. این صفت مثل خود «پدر» قدیم و جاودانه است. همین صفت خدا در شخصیت انسانی «عیسی، مسیح ابن مریم» حلول کرده بود، به همین دلیل «عیسی مسیح» را «پسر خدا» میپندارند (عثمانی، 1391: 46).
نقد و بررسی
در نقد باور مسیحیان به پسر بودن حضرت عیسی –علیه-السلام- چند نکته را باید خاطرنشان کرد:
أ) تنها سندی که مسیحیان در مورد پسر خواندن حضرت مسیح –علیه¬السلام- دارند، اناجیل است که قبلاً تذکر یافت: اناجیل به دلیل تغییر و تحریف در گذر زمان، قداست خود را از دست داده و قابل اعتماد و استناد نیست.
ب) لازمهای عقلی و منطقی پسر بودن این است که فرد از نطفهای پدر آفریده شده باشد و همچنین وجود پدر بر وجود پسر مقدم باشد. اما مسیحیان برخلاف این اصل عقلی و منطقی، به این باورند که وجود پسر و پدر، هر دو یکی –یعنی با هم متحدند- اگر چه در ظاهر از هم جدا هستند. وجود پدر بر وجود پسر تقدم زمانی ندارد. این باور مسیحیان، موضوعی را که در پی اثبات آن هستند، باطل میکند.
ت) همانند نقد و بررسی که در بحث اقنوم «پدر» بیان گردید، از بررسی اناجیل دانسته میشود که لقب «ابن الله» تنها مخصوص حضرت عیسی –علیهالسلام- نبوده است، بلکه این لقب بر افرادی دیگر نیز اطلاق شده است؛ بهعنوان مثال: در انجیل متی، فصل 5، فقر 9 چنین تذکر یافته است: «خوشا به حال اصلاح کنندگان، زیرا ایشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد». در انجیل لوقا، فصل 20، فقرۀ 36 چنین نگاشته شده است: «زیرا آنها مانند فرشتگان هستند و دیگر مرگ برای آنها محال است و چون در رستاخیز شرکت دارند، فرزندان خدا هستند».
بنابراین، دانسته میشود که در تمام مواردی که پسر در اناجیل به کار رفته است، فرزند حقیقی مراد نیست، بلکه در تمام موارد –به فرض صحتش- «فرزندان خدا» به معنای بندگان خدا است، نه آنچه که فهمهای کج کشیشهای مسیحی از آن استنباط نمودهاند و اگر مسیحیان، فرزند بودن مسیح –علیهالسلام- را در روشنی همین ادله ثابت میکنند، باید تمام بشریت را (العیاذبالله) فرزندان خدا نامید.