تالیف: عمروخالد
ترتیبکننده: عاطف
موضوع: پشیمانی به چه معناست؟
پشیمانی، دردی است در قلب؛ شاید در میان ما کسی باشد که گناه را در برابر چشمانش ببیند و قلبش از آن گناه، پشیمان و دردمند شود. پشیمانی یعنی دردی در دل، سوزشی درونی که از شدت اندوه ناشی از معصیت یا کوتاهی در حق خداوند و غفلتهای سالیان متمادی به وجود میآید. حتی اگر گنهکار نباشیم، غفلت دهساله نیز میتواند این ندامت و پشیمانی را در پی داشته باشد.
چگونه میتوان آن را بیان کرد؟
پشیمانی با اشک چشم بیان میشود؛ اگر اشک از چشمان سرازیر شود، این نشاندهندهٔ پشیمانی حقیقی است. همچنین، با سوزش، پریشانی و اضطراب در قلب میتوان از آن تعبیر کرد. صدقه دادن نیز راهی برای بیان پشیمانی است تا خداوند از انسان درگذرد. همهٔ اینها نشانههای ندامت و پشیمانیاند.
کمترین میزان پشیمانی چیست؟
کمترین میزان پشیمانی آن است که قلبت به درد آید؛ دردی در دل و لرزشی در قلب. عبدالله بن عمر میگوید: «کسی که مرتکب گناهی شود و قلبش به خاطر انجام آن گناه به لرزه افتد، آن گناه از نامهٔ اعمالش پاک خواهد شد.»
اولین شرط پشیمانی چیست؟
اولین شرط پشیمانی و ندامت، صداقت قلبی است. اگر کسی تنها با زبان بگوید: «خدایا، من هرگز این کار را دوباره انجام نمیدهم»، اما قلبش بیاعتنا و بیاهمیت باشد، توبهاش درست نیست.