تالیف: سید ابوالحسن ندوی
سخن حکمتآمیز گمشدهٔ مؤمن | است
وقتی رسول اکرم صلیالله علیه و سلم و مسلمانان از لشکرکشی دشمنان اسلام به «مدینه» و تجمع احزاب برای جنگ با اسلام و تصمیم خطرناکشان مبنی بر نابودی مسلمانان اطلاع یافتند، همگی به فکر افتادند که چهکار کنند؟ بالاخره خود را برای جنگ آماده کردند و قرار گذاشتند که داخل «مدینه» بمانند و از آن دفاع نمایند. ارتش مسلمانان بالغ بر سههزار نفر رزمنده بود.
اینجا بود که حضرت سلمان فارسی (رضیالله عنه) پیشنهاد کرد که دور «مدینه» «خندق» بکنند.
«حفر خندق» یکی از تاکتیکهای جنگی ایرانیان بود. سلمان گفت: یا رسولالله صلیالله علیه و سلم، ما در سرزمین «فارس» هرگاه از تهاجم اسبسواران احساس خطر میکردیم، برای جلوگیری از خطر آنها «خندق» حفر مینمودیم. رسول اکرم صلیالله علیه و سلم این پیشنهاد او را پذیرفت و فوراً دستور داد در قسمت شمالغربی «مدینه» که زمین هموار است و بیم نفوذ دشمن از آنطرف میرود، «خندق» بکنند.
حضرت رسول اکرم صلیالله علیه و سلم مسئولیت «حفر خندق» را میان اصحاب تقسیم کرد. هر دو نفر موظف بودند بهاندازهٔ چهل ذراع حفر نمایند. طول «خندق» حدود هفت تا ۱۰ ذراع و عرض آن ۹ ذراع و اندی بود.
نبی رحمت
