تالیف: سید ابوالحسن ندوی
غزوہ حنین
سال هشتم هجرت
فتح و آرامش
اراده خداوند متعال در مورد تادیب و تربیت مسلمانانی که از کثرت نفرات دچار مباهات شده بودند، تحقق یافت و به آنها مرارت و تلخی شکست را بعد از حلاوت و شیرینی فتح چشانید تا ایمانشان قوی شود و در آینده فتح و پیروزی باعث غرور و افتخار آنها نگردد، همچنین شکست آنها را مأیوس و ناامید نسازد آنگاه خداوند متعال مسلمانان را مجدداً بر دشمنان فتح و پیروزی عنایت فرمود و بر رسول خود و مؤمنان، آرامش و سکینه فرود آورد. رسول اکرم-صلی الله علیه و سلم- در موضع خود بر روی استر سفید، بدون ترس و واهمه پا برجا مانده بود، تعدادی از مهاجرین و انصار و اهل بیت همراه وی باقی مانده بودند، عباس بن عبدالمطلب لگام استر را به دست گرفته بود آن حضرت-صلی الله علیه و سلم- در همین حال می فرمود:
«انـا النـــــبـي لا كـــــــذب
منم پیامبر بر حق، دروغ نیست
انا ابن عبد المطلب
منم فرزند عبدالمطلب»
هنگامی که گروههای مشرکین روبروی رسول گرامی ظاهر شدند، حضرت-صلی الله علیه و سلم- ، مشتی خاک برداشت و به سوی آنها پرتاب نمود چشمهای دشمنان پر از خاک گشت.
آن حضرت -صلی الله علیه و سلم-، وقتی دید که مردم به حال خود مشغول اند، به عباس بن عبدالمطلب دستور داد با صدای بلند اعلام کند یا «معشر الانصار»، (ای گروه انصار)،
«یا معشر اصحاب السمر» (ای گروه اصحاب بیعت رضوان…..)
صدای عباس بسیار بلند و رسا بود همگی با شنیدن صدایش لبیک گویان بازگشتند هر شخصی به سوی صدا حرکت میکرد و از مرکبش پیاده شده، شمشیر و سپر را به دست می گرفت و خود را به سوی رسول الله -صلی الله علیه و سلم- میرساند همین که گروه قابل ملاحظه ای گرد آمدند به دستور رسول اکرم -صلی الله علیه و سلم-بر دشمن حمله آور شدند، مجدداً نبرد آغاز گشت رسول اکرم -صلی الله علیه و سلم- منظره جنگ را نظاره میکرد فرمود «الان حمى الوطيس» (اکنون تنور جنگ داغ شده است) سپس آن حضرت سنگریزه هایی برداشت و به صورت های کفار پرتاب نمود، حضرت عباس -رضی الله عنه-می گوید: طولی نکشید که اسلحه دشمن کند شد و همه آنها پا به فرار گذاشتند.
هنوز گروه شکست خورده کاملاً برنگشته بودند که اسیران جنگی دست بسته در محضر حضرت رسول گرامی حاضر کرده شدند و خداوند متعال فرشتگانش را جهت فتح و نصرت نازل فرمود به طوری که سراسر دره را اشغال کرده بودند و «هوازن» شکست خوردند.
قرآن مجید در همین خصوص می فرماید:
( لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُتَيْنِ، أَذَاعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتَكُمْ، فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئًا وَ ضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ، ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ، ثُمَّ أَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَه عَلَى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ أَنْزَلَ جُنُوْداً لَمْ تَرَوْهَا وَ عَذَّبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَ ذَلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ )
«همانا الله تعالی شما را در مواقع زیادی یاری ،کرد، در روز «حنین» آن هنگام که کثرت شما را به اعجاب انداخت، ولی آن لشکریان فراوان اصلاً به کار شما نیامدند و زمین با همه وسعتش بر شما تنگ شد و از آن پس پشت کردید و پای به فرار نهادید سپس خداوند آرامش خود را نصیب پیامبر مؤمنان گرداند و لشکرهایی را که فرو فرستاد که شما ایشان را نمی دیدید و کافران را مجازات کرد و این است کیفر کافران»