شهید مولوی عبدالمنان محبوب
بخش چهارم:
سرانجام، روز وداع فرا رسید. آن روز که آسمان هلمند غبارآلود شد و زمین از ناله مادران و خواهران شهدا لرزید. این مجاهد نامدار، بعد از سالها تلاش بیوقفه و خدمت خالصانه در راه خداوند، در حالی که قلبش از عشق به شهادت میتپید، مورد حمله هوایی اشغالگران قرار گرفت. موشکهای کفر، پیکر پاکش را در آغوش خاک غلتاند، اما روح بلندش به سوی معبود پرواز کرد. جام شهادت را نوشید، آن هم جامی که رسول خدا -صلی الله علیه وسلم- دربارهاش فرمود: «لَیْسَ فِی الْجَنَّةِ شَیْءٌ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ مِنَ الشَّهَادَةِ» (روایت طبرانی)؛ در بهشت چیزی نزد خداوند محبوبتر از شهادت نیست.
«إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ»؛ ما از آن خداییم و به سوی او باز میگردیم. شهادت او مصیبتی بزرگ بود؛ چراغی که خاموش شد، سرداری که از میان مجاهدان برخاست. اما اگر تاریخ این سرزمین را ورق بزنیم، میبینیم که چنین مردانی همیشه در آغوش شهادت جان باختهاند. شهادت، نه یک پایان، بلکه یک آغاز است؛ آغاز حیاتی جاودانه در جوار رحمت الهی. خداوند منان این درجه اعلی را به او ارزانی داشت؛ زیرا او تمام عمر خود را در جهاد سپری کرد. او ظالمترین صلیبیون طاغوتی را غافلگیر کرد و با شجاعت خویش، خواب را بر چشمانشان حرام نمود.
امروز، نام و یادش در دلها جاری است. خدایا! شهادتش را بپذیر، درجاتش را در بهشت برین عالی گردان و راه پرافتخارش را برای همیشه به عنوان چراغی فروزان در مسیر آزادگان باقی بدار. امروز وظیفه نسل جوان و غیور افغانستان، این است که از این مردان بزرگ الهام بگیرند و راهشان را ادامه دهند. آنان باید بدانند که دفاع از وطن و ناموس، تنها با گذشت از جان و مال معنا مییابد، چنانکه شهدا تمام هستی خویش را در طبق اخلاص نهادند. باشد که فرزندان این سرزمین، همواره شهدا را قهرمانان حقیقی خود بدانند و در مکتب آنان، غیرت دینی و میهنی را بیاموزند و هرگز این راه مقدس خالی از مردان خدا نماند.
ادامه این مطلب را هر دوشنبه و چهار شنبه ساعت 10 صبح از صفحات اجتماعی ما دنبال کنید!