افغانستان بطور مستمر از تمام همسایگان خود در دوران معاصر، مصیبتها و مشکلات فراوانی را متقبل شده است.
تمام همسایگان بهنحوی دخیل در تجاوزات بیرحمانه در اینکشور بوده اند و دستشان به خون ملت مظلوم ما رنگین است.
ایران یکی از این همسایگانی است که بطور دوامدار در امورات داخلی کشور ما مداخله منفی نموده.
شواهد زیادی بر همکاری ایران به اشغال افغانستان توسط آمریکا وجود دارد از جمله:
یکی از اعضای اسبق تیم مذاکرهکننده هستهای ایران فاش کرده بود که مقامات دولت ایران در جریان حمله آمریکا به افغانستان، نقشهها و اطلاعات لازم را در اختیار اشغالگران گذاشتند!
خاتمی رئیس جمهور وقت ایران نیز 500 میلیون دلار برای حمله به افغانستان، به آمریکا پیشنهاد کمک مادی کرد.
همچنین رايان کراکر معاون دستیار وزیر امورخارجه وقت آمریکا در خاطرات خود پس از واقعه 11 سپتامبر در رابطه با گفتگوهايي که با هيات ايراني در حاشيه نشست ژنو قبل از حمله به افغانستان برگزار شده بود، ادعا میکند که هيات ايران خواستار اشغال افغانستان از سوي آمريکا بود.
وی همچنین در سخنرانی خود در بنیاد کارنگی، فضای حاکم بر جلسات را اینگونه توصیف میکند؛ «در روزهای پیش از حمله (آمریکا به افغانستان)- یادتان هست که حملات هوائی اوائل اکتبر 2001 آغاز گردید- حرف ایرانیها بر این بود که شما چه اطلاعاتی لازم دارید که سر آنها را به سنگ بکوبید. شما آرایش جنگی آنها را میخواهید؟ نقشهاش اینجاست. میخواهید بدانید از نظر ما نقاط ضعف آنها کجاست؟ اینجا، اینجا و اینجا. میخواهید بدانید ما فکر میکنیم آنها به حملات هوائی چگونه واکنش نشان میدهند؟… از ما بپرسید، ما جوابش را داریم… این دوران بیسابقهای در روابط ایران و آمریکا از زمان انقلاب بود.
ایران نهتنها در اشغال نظامی همچون بازوی آمریکا عمل نمود، بلکه به طور فعال پیش قراول ترویج فرهنگ غرب در افغانستان نیز بوده است.
و همچنین به تفرقه افگنی تحت نام قوم و زبان میان مردم ما اختلافات مذمومی را دامن زده است.
ایران مامن و ماوای همیشگی فراریان و مخالفان نظم و امنیت در کشور ما است.
همسایهای که مردم مهاجر مارا به اشکال گوناگونی به بهانههای واهی مورد آزار، اذیت، تحقیر، توهین، لت و کوب، شکنجه و در مواردی نیز اعدام نموده است.
تمام کسانیکه به ایران مسافرت یا مهاجرت نموده اند، به نحوی از جانب پلیس ایران مورد تهدید قرار گرفته اند.
کشتن کارگران بیچاره و بیدفاع توسط مردم بیرحم و مغرور ایرانی کار دائمی است که هرگز پیگرد قانونی را به دنبال ندارد.
ملت و دولت ایران از داشتههای فرهنگی کشورهای همسایه در رشک و حسادت بسر میبرند و تمام داراییهای معنوی آنان را مربوط بهخود میدانند.
این ملت بیهمه چیز، همسایگان خودرا توهین و تحقیر میکنند و آنان را بیفرهنگ خطاب میکنند، درحالیکه خود آنان با داشتن عادت زشت دزدینخبگان دیگران میخواهند برای خود فرهنگ عاریتی بنا کنند.