اهمیت روابط اجتماعی از نگاه اسلام:
انسان موجودی است که نیازمند روابط اجتماعی است و بدون حضور در اجتماع هیچگاه از عهده پاسخگویی به نیازهای متنوع زندگی خویش بر نمیآید. به همین دلیل است که فلاسفه و حتی دیگر اندیشمندان، انسان را موجودی مدنی بالطبع دانستهاند.
این موضوع در بسیاری از آیات گهربار قرآنکریم نیز بهخوبی مطرح گردیده است که اصولا اجتماعی بودن و ایجاد روابط اجتماعی با همنوع خود در متن خلقت و آفرینش انسان پیریزی شده است. خداوند –تبارک و تعالی- این موضوع را این چنین مورد تاکید خود قرار میدهد «يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثي وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَليمٌ خَبيرٌ» (حجرات، 13). ترجمه: ای مردم! شما را از مردی و زنی آفریدیم و شما را ملتها و قبیلهها قرار دادیم تا به این وسیله یکدیگر را بازشناسید [نه اینکه به این وسیله بر یکدیگر تفاخر کنید] همانا گرامیترین شما نزد خداوند پرهیزگارترین شماست.
این موضوع در سوره فرقان در آیه 54 نیز مورد تاکید قرار گرفته است «هو الذی خلق من الماء بشرا فجعله نسبا و صهرا» (فرقان، 54). ترجمه: اوست که از آب، بشری آفرید و آن بشر را به صورت نسبها (رابطههای نسبی) و خویشاوندی دامادی (رابطههای سببی) قرار داد.
چنانکه ملاحظه میگردد، روابط اجتماعی و معاشرت نیکو و سازنده از اصول اساسی و بنیانهای اجتماعی اسلام است. شاید یکی از دلایل خلقت نایکسان و متفاوت انسانها از نظر امکانات و استعدادها را باید در همین اهمیت روابط اجتماعی در اسلام جستجو نمود و اگر این گوناگونی و تفاوتها نبود، شاید هیچ کس برای رفع کمبودها و مایحتاج خود به دیگران رجوع نمیکرد و روابط اجتماعی شکل نمیگرفت.