نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: علل جنگهای داخلی (مداخله بیگانگان)
سیاست پاکستان
معماران سیاست خارجی پاکستان از زمان تأسیس این کشور تاکنون، دو نوع سیاست را در مقابل افغانستان اتخاذ کردهاند. سیاست آشتیجویانه و سیاست نفوذگذاری یا سیاست تهاجمی. سیاست آشتیجویانه پاکستان با افغانستان از زمان تأسیس این کشور در سال 1947 الی تجاوز قشون سرخ به افغانستان (1979) ادامه داشت. در این دوره، سیاستمداران پاکستانی بیشتر طرفدار حل اختلافات مرزی به شکل مسالمتآمیز از مجراهای دیپلماتیک با افغانستان بودند. چون در سرحدات شرقی با هند بر سر کشمیر اختلاف داشتند. آنان نمیخواستند به طور دوامدار در مرزهای غربی خود با افغانستان درگیر باشند. اما پس از تجاوز شوروی به افغانستان و آغاز جهاد علیه نیروهای شوروی که پاکستان را به بزرگترین تسهیلکننده کمکهای جهان به نیروهای ضد شوروی در افغانستان مبدل کرده بود، سیاست این کشور نیز تغییر خورد. تحولات پیشآمده، سیاستمداران پاکستان را مصمم کرد تا از سیاست آشتیجویانه به سیاست تهاجمی تغییر راهبرد دهند. این دوره از سال 1979 تاکنون ادامه دارد. پاکستان با استفاده از این راهبرد، تلاش میکند تا نفوذ خود را در افغانستان تا حد توان گسترش دهد و یک حکومت همسو و مطیع را در کابل روی کار آورد. با وجودی که سیاست تهاجمی پاکستان پس از حادثه یازدهم سپتامبر بر اثر فشار امریکا عقبگرد داشت؛ اما هیچگاهی پایان نداشت.
رد پای کمونیزم
