نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: پیشینه تاریخی ایران و افغانستان
هنر و فرهنگ در شهرهای بزرگ افغانستان ( ادامه هرات)
یکی از مکاتب مهم میناتوری در هرات بنام میناتوری بهزاد معروف است. با همه خشونتها و بحرانهای عهدتیموریان، نقاشی افغانستان در این دوران در قالب مکتب هرات، به اوج رسید. با جلوس سلطان حسین بایقرا در هرات و به مدد امیر علی شیر نوایی، ارباب فن از اطراف و اکناف کشور بدان مهد ادب گستر ذوقپرور که پناهگاه ادبا و هنرمندان بود، شتافتند. در زمان حکمرانی سلطان حسین، هرات به عنوان مرکز واقعی مدنیت، هنر خطاطی و کتاب آرایی توسعه یافته و به اوج تکامل رسد. فرم نقاشانه با محتوای عاشقانه و عارفانه شعر و تصویر همراه با شکل انسانی، در تصاویر ظریف و کوچک و زمینه تزئینی و دارای افق بلند و جبال اسفنجی، همچنین استهلاک نفوذ خارجی و ویژگیهای ملی و بومی، رهایی از شیوه معمولی مغولی، کار بر ترکیبات رنگی طبیعی، ابداع تکچهره، آغاز کاریکاتور چهره، تلاش در نمایش احوالات درونی و کاربرد فراوان معماری به عنوان نظم دهنده ساختار نگاره و جایگاه حضور شخصیتهای نگاره، بازنمایی نهر یا جوی آب با رنگ نقرهای که به شکل مارپیج از مشخصات این مکتب نقاشی است. بعد از این دوره و پس از تجزیه و تقسیم افغانستان در قرن شانزدهم میلادی به دست دولتهای ازبکی ماوراءالنهر، صفوی ایران و بابری هندوستان، جنبشها و مبارزات سیاسی آزادیخواهی و استقلالطلبی در افغانستان منجر به طرد دولت صفوی و اشغال ایران توسط امپراتوری پر افتخار هوتکیان (۱۷۰۹–۱۷۳۸) به رهبری میرویس خان، محمود خان و شاه اشرف هوتکی گردید.