نویسنده: محبوبی
فصل سوم: وضعیت اسفناک زندانیان
روایاتی تکاندهنده از جهنم گوانتانامو
روایت مظلومانه شریفالله شیرزاد
زندان گوانتانامو یا جهنم زندانیان، مکانی که داعیان دروغین حقوق بشر، دد منشان آمریکایی، دور از انظار عمومی و مخفی از چشم دستگاههای قضایی، جهت تعذیب و شکنجه نمودن انسانها بهویژه مسلمانان و مجاهدین راه حق در سال 2002 میلادی در کوبا تأسیس نمودند. شاید گمان بیشتر کسانی که نام گوانتانامو را شنیده باشند، این باشد که آمریکا این زندان را دور از دسترس عموم تأسیس کرده و تروریستهای آدمخوار را در آن به بند کشیده است؛ اما حقیقت و واقعیت امر چیز دیگری است که میتوان آن را از زبان خود زندانیان، کسانی که پارهی از عمر گرانبار خود را در پشت میلههای این زندان، در سلولهای تنگ و تاریک، تحت شدیدترین شکنجههای طاقتفرسا، سرماهای مرگبار سپری نمودند و عذاب و شکنجه را به معنای واقعی کلمه تجربه نمودهاند، شنید. واقعیت امر این است که این زندان مخصوص تروریستها یا اعضای القاعده و مجاهدین امارت اسلامی نبوده است، بلکه بیگناهان زیادی نیز به بهانههای واهی مانند: پوشیدن کورتی (جمپر) مجاهدین، نگاه کردن گلهی گوسفندش با دوربین، داشتن تلفن و… تحت تعذیب و شکنجه قرار گرفتند. در ذیل به مطالعه خاطرات یکی از بیگناهان زندان گوانتانامو پرداخته شده است که تقریباً هفت سال از زیباترین ایام عمرش را در زندان سپری نموده است.
شریفالله شیرزاد بیگناهی است از ولسوالی شیرزاد ولایت ننگرهار که تقریباً 7 سال از عمرش را در زندان گوانتانامو گذرانده است. وی میگوید بدون اینکه هیچ ارتباطی با القاعده و طالبان داشته باشد، توسط نیروهای خارجی در ولایت ننگرهار بازداشت شده و به گوانتانامو انتقال داده شده است: «یک بار گفتند که با طالبان ارتباط داری، بار دیگر گفتند که با القاعده ارتباط داری، بار دیگر گفتند که با گروه حقانی ارتباط داری و بار چهارم برایم گفتند که با حزب اسلامی گلبدین حکمتیار روابط داری… از اول تا آخر من نفهمیدم که بالاخره من به کدام تهمت گرفتار شدهام» (نوازش، 21/1/1395). یکی از زجرآورترین شکنجههای روحی و روانی این است که مدت 7 سال را در جهنم، تحت سختترین شرایط سپری نمایی، اما نفهمی که به چه جرمی زندانی شدهای. نه خودت بدانی و نه هم دد منشانی که تو را گرفتهاند و سرانجام بگویند که تو بیگناهی و ما به اشتباه تو را دستگیر کرده بودیم. حالا پس از تحمل 7 سال شکنجه و سختیها آزاد هستی که به کشور و خانهات برگردی. تقریباً تعداد زیادی از زندانیان گوانتانامو با این مسئله درگیر بودند که بر اساس راپرهای غلط و شک و شبهههای واهی گرفتار شده و پس تحمل سالها دوری و شکنجه بیگناهیشان ثابت شده، به خانه برگشتهاند.