افغانستان در چنگال کمونیسم

نویسنده: عبدالمنان محبوبی

فصل دوم: افغانستان و کمونیسم
رهبران کمونیست در افغانستان
داکتر نجیب
ادامه
زندگی برای نجیب، فردی که مدتی بر کرسی ریاست جمهوری افغانستان تکیه کرده بود، جز تجاوز بر حقوق ضعیفان و بینوایان و ضایع نمودن حق دیگران، مفهوم دیگری نداشت. زندگی از نگاه وی یعنی عیاشی، خوش‌گذرانی، تجاوز و استفاده‌ی جنسی از زنان، دختران و پسران معصوم، مظلوم و بی‌گناه. انگار در نهاد نجیب چیزی به نام ترحم، عاطفه، شفقت و مهربانی وجود نداشت. تنها مفاهیمی که نزد وی معنا و مفهوم داشت، خشونت، زورگویی و تجاوز بود. نجیب برای انجام رذایل اخلاقی و اعمال زشت خود خانه‌ی تحت نام «خانه‌ی کمیسیون قبایل سرحدی» ساخته بود تا در اوقات فراغت از کار آدمکشی، توطئه و دسیسه‌ی خاد در این خانه به عیش‌ونوش و خوش‌گذرانی مشغول شود. راهی در نوشته‌اش پیرامون این خانه از زبان مستخدم خانه می‌نویسد: «… اگر کدام مهمان خاص قبایلی نباشد داکتر صاحب نجیب با حبیبه جان اینجا کار خصوصی دارند. این جا آمده گوسفند می‌کشند و کباب می‌کنند و شراب می‌نوشند، بعضاً همه زنان و مردان با داکتر صاحب نجیب در حمام سونا یکجا برهنه می‌شوند. زمانه آخر شده و پیرمرد روی خاک می‌افتاد و توبه می‌کرد و می‌گفت زن‌های بیگانه و مردهای بیگانه یکجا برهنه در حمام… پناه به خدا!» (همان، 31).
معیار گرفتن چوکی و قدرت از جانب نجیب برای همه روشن بود. نجیب کسی را به قدرت می‌رساند که با زنی که نجیب پیشنهاد می‌داد، ازدواج می‌کرد و هر وقت نجیب دستور می‌داد که زنش را بیاورد، آن شخص ناموسش را در خدمت نجیب قرار می‌داد، تا از وی استفاده جنسی نماید. موارد بسیاری از این قبیل بوده است که صدیق الله راهی از آن‌ها نام گرفته است.