نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: ادامه ائتلافهای متنوع و متضاد رهبران شر و فساد
ائتلافی دیگری بین احزاب شیعه با وساطت ایران، بنام حزب وحدت به وجود آمد. حزب وحدت در ۱۳۶۸ش از اتحاد بیشتر احزاب شیعه تابع ایران به وجود آمد. مهمترین هدف از تشکیل این حزب، ایجاد سازمان سیاسی متمرکز برای نمایندگی شیعیان در داخل و خارج افغانستان اعلام شده است. همزمان با سقوط دولت کمونیستی، این گروه به رهبری عبدالعلی مزاری، یکی از طرفهای اصلی جنگ داخلی در افغانستان بود. حزب وحدت توانست همبستگی و مشارکت سیاسی شیعیان افغانستان را در داخل و خارج از کشور و همچنین فعالیتهای فرهنگی و نظامی آنان را در مدتزمان کوتاه افزایش دهد. قبل و بعد از مرگ عبدالعلی مزاری حزب وحدت دچار انشعاب گردیده، به چهار جناح موسوم به حزب وحدت شروع به فعالیت کردند.
۱- حزب وحدت اسلامی افغانستان به رهبری محمدکریم خلیلی؛
۲- حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان به رهبری محمد محقق؛
۳- حزب وحدت ملی اسلامی افغانستان به رهبری محمد اکبری؛
۴- حزب وحدت اسلامی ملت افغانستان به رهبری قربانعلی عرفانی؛
بعد از سقوط کابل توسط نیروهای امارت اسلامی، مخالفان امارت، پس از سقوط کابل احساس خطر جدی نمودند و به همین دلیل سه گروه از سه ملیت عمده در افغانستان گرد هم آمده و شورایی را به نام “شورایعالی دفاع از افغانستان” ایجاد کردند. اعضای این شورا را جمعیت اسلامی به همراهی تمام پرچمیها موجود خود، جنبش ملی به رهبری دوستم پرچمی و حزب وحدت اسلامی به رهبری خلیلی تشکیل میدادند.