نویسنده: احمد راشد هروی
مقدمه
در واقع همیشه مسیر حق از باطل، مشخص و جدا بوده و مسیر این دو هرگز به یک سمت و سو در حرکت نبوده و نخواهد بود.
ولی در این میان، گروههایی که بر اساس عواملی خواسته یا ناخواسته در مسیر درست قرار گرفته اند، ولی با قدر ندانستن از این نعمت الهی، دل به دام مسیر دیگری بسته اند، گاه گاهی بر اساس پاسخ دادن به ذهنیت شیطانی، جریانهایی را به وجود میآورند، تا بتوانند مسیر درست و صحیح را از نادرست و قبیح غیر قابل تشخیص سازند و مردم را به اشتباه انداخته و راه درست و حقیقت را برای آنها بدفرجام جلوه دهند و مسیر نادرست و شیطانی خود را مدینه فاضله بیان نمایند.
مسیر باطل را با داشتههای ذهنی پلید خود و با باورهای ناشایست همرکابان خود، به گونهای ترسیم میسازند که بتوانند عده ای از مردم را به این سمت و سو بکشانند تا باشد که افکار پلید و باورهای نارسای بشری خود را به خورد آنها بدهند و مسیر تاریک، ضلالت و سیاهی را بهشت برین جلوه دهند.
این دسته از افراد گاه در لباس دین و گاه در لباس سیاست؛ وارد میدان مبارزه با حقیقت و واقعیت شده اند، کسانی که مبارزه خود را به رسیدن به اهداف دُون دنیوی خلاصه کرده اند و بهره ای از آخرت برای خود در نظر ندارند و در پی آن نیز نیستند.
آنهایی که مرزبندی با دشمن را رعایت نمیکنند و با پشت کردن به غیرت، در زمین غیر بازی میکنند، یا هماهنگ با پیادهنظام دشمن، آتش تهیه میریزند، قطعا راه به مفسده میبرند.
این عده از انسانها در واقع با بازی کردن به نفع دشمنان، همیشه خود را در میدان مبارزه بازنده دیده اند و هرگز به بهشت و مدینه فاضله ای که برای خود تصور کرده اند، نخواهند رسید؛ چرا که اینها چیزی جز توهم در مسیر شان نداشته اند و عاقبتی نیک منتظر شان نیست.