تالیف: سعدیه سالازهی
ترتیب کننده: کرار
موضوع:داستانهایی از زندگی امام ابو حنیفه رحمهالله
شکر نعمت نعمتت افزون کند
امام ابوحنيفه رحمهالله فرموده است علم و دانشی که من به آن دست یافتم، به خاطر حمد و سپاس خداوند بوده است. هرگاه مسألهای میآموختم و یا بر نکتهی جدیدی از علم فقه اطلاع مییافتم میگفتم الحمدلله بدین سبب به فضل خداوند بر علم و دانش من افزوده شد.
هم نشینان امام ابوحنیفه
ابوکرامه گفته است: نزد وکیع بن جراح – استاد امام شافعی و یکی از استادان (غیر مستقیم) امام بخاری – بودیم که مردی گفت: ابوحنیفه در فلان مسأله خطا کرده است.
وکیع گفت: ممکن است ابوحنیفه دچار خطا شود در حالی که افرادی چون ابويوسف، محمد بن الحسن و زفر در قیاس و اجتهاد و يحيى بن زكريا بن ابی زانده، حفص بن غیاث، حبان و قندیل بن علی در حفظ حدیث و آشنایی با آن و قاسم بن معن بن عبدالرحمان بن عبدالله بن مسعود در علم نحو و لغت و داود طایی و فضیل بن عیاض در زهد و پارسایی و عبدالله بن مبارك در تفسیر و احادیث و تاریخ همراه او هستند؟! کسی که یاران و همنشینان او این گونه دانشمندانی باشند، چگونه مرتکب خطا خواهد شد؟! اگر هم دچار خطا شود، او را به سوی حق بر می گردانند.
سپس گفت: هر کس عقیده دارد که حق با آنانی است که با ابوحنیفه مخالفت نمودند؛ زیرا مذاهب را به تنهایی بنیان نهاده است توجهشان را به این گفته فرزدق خطاب به جریر، جلب میکنم:
اولئك آبائی فجئنى بمثلهم إذا جمعتنا يا جرير المجامع
ای جریر این گروه نیاکان من اند، بیاور برایم مثلشان را آنگاه که مجلسها ما را گرد هم آورد.»