نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: دری و فارسی
ادامه
بر اساس گفته این مقفی، در اواخر دوره پادشاهی دودمان ساسانی، دو شاخه از زبان در میان مردم کاربرد داشت که به اختصار پارسی (پهلوی) و دری نامیده میشدند. پارسی یا همان زبان پهلوی پارسی میانه بیشتر در میان مویدان، دانشمندان و مردم ولایت فارس کاربرد داشت و دری در میان مردم شهرهای مدائن و در دربار پادشاهان ساسانی مورد استفاده قرار میگرفت.
در این میان، «کریستین سر» دانمارکی و «دینینگ» انگلیسی کلمه دری را در اصل «دهاری» میدانند و به نظر آنها «دهار» نام اصلی سرزمینی است که ما امروز آن را به نام «تخار» میشناسیم. آنها نیز تلویحاً بر جدا بودن این دو زبان از یکدیگر اصرار دارند.
محمد تقی بهار، نویسنده مشهور ایرانی، در کتاب «سبکشناسی» یا «تاریخ تطور نثر فارسی» معتقد است: «زبان دری زبانی است که از خراسان به دربار ساسانیان رفته است.» به نقل از وی، در اصل معنای واژه «دری» اختلافاتی وجود دارد. دو فرضیه مطرح است: یکی اینکه در دربار و میان بزرگان و رجال مدائن، پایتخت ساسانیان، به این زبان سخن میگفتهاند و دیگری اینکه این زبان زبان مردم خراسان، بلخ، بخارا و مرو بوده است. اجتماع این دو حالت نیز مشکلی ایجاد نمیکند و منابعی وجود دارند که هر دو وجه را تأیید میکنند.
سایه همسایه
