نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: ادبیات مشترک
ادامه
زمانی که کشور ما درگیر جنگهای خانمانسوز خارجی و داخلی، مخصوصاً طی صد سال اخیر بود، از جریان رشد و توسعه فرهنگ مخصوصاً در بخش ادبیات دری باز ماند. در این مدت که ایرانیان در آرامش به سر میبردند، شروع به حذف نام دری و جایگزینی فارسی به جای آن کردند. اکثر ادیبان کشور ما بهنام شاعران ایرانی معرفی شدند. عدهای ادیبنمایان ما نیز برای کسب امتیازات ناچیزی از دولت ایران در تأیید این ادعا نوشتند و گفتند. اندیشمندان ایرانی خودشیفته حتی مدعی شدند که افغانستان قسمت جدا شده از ایران است که انگار انگلیسها با حیله و نیرنگ کشوری بهنام افغانستان ساختهاند.
در این زمان بود که تمام ملت ما مشغول مجاهده با متجاوزین بودند و ایرانیان از این فرصت استفاده کرده و شروع به تغذیه کاذب ادبیات و فرهنگ افغانستان نمودند. قسمت عمده ادبیات افغانستان در این مدت از طرف ایران تغذیه شده و کتابهایی که در ایران تولید و یا ترجمه میشد بیشتر به داخل افغانستان منتقل شده و در دسترس مردم قرار میگرفت. این بیتوجهی و مشغولیت از یک طرف و ازدحام تولیدات فرهنگی ادبی با نیاز دائم بازار علم و دانش از سوی دیگر عامل تحمیل فرهنگ ایران در افغانستان شد. مردم کشور تاجیکستان به دلیل تفاوت نوشتاری که از الفبای سیریلیک استفاده میکنند، از تهاجم کتابهای فارسی ایران و تهاجم فرهنگی ایران در امان ماندند.
سایه همسایه
