نویسنده: کرار
شب گذشته، غزه بار دیگر در میان آتش و خون فرو رفت؛ رژیم صهیونیستی، بیاعتنا به هرگونه تعهد انسانی و بینالمللی، آتشبس را نقض کرد و حملات وحشیانهای را علیه مردم بیدفاع غزه آغاز نمود.
شب قبل بیش از ۲۵۰ نفر به شهادت رسیدند که اغلبشان را زنان و کودکان تشکیل میدهند.
در این میان، کشورهایی که دم از حقوق بشر میزنند، اما در برابر این کشتار خاموش ماندهاند؛ انگار جان فلسطینیها ارزشی ندارد و کودکان غزه، کودکان این دنیا نیستند.
بدتر از همه، بیعملی کشورهای اسلامی است؛ رهبرانشان در قصرهای مجلل نشسته، نشستهای بیحاصل برگزار میکنند و در نهایت، به چند جمله محکومیت بسنده میکنند.
غزه اما با هر لحظه تأخیر، بیشتر در آتش ظلم و جنایت یهود میسوزد.
رسولالله (صلیالله علیه و سلم) چه زیبا فرمود: «مَثَلُ المؤمنینَ فی تَوادِّهِم و تَراحُمِهِم و تَعاطُفِهِم مَثَلُ الجَسَدِ، إِذا اشْتَکَى مِنهُ عُضْوٌ تَداعَى لَهُ سَائِرُ الجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالحُمَّى».
«مؤمنان در دوستی، مهربانی و دلسوزی نسبت به یکدیگر، مانند یک پیکر هستند؛ هرگاه عضوی از آن به درد آید، سایر اعضا با بیخوابی و تب با او همدردی میکنند.»
اما این چه اسلامی است که درد کودکان غزه را احساس نمیکند و چه وحدتی است که فقط نظاره میکند؟
غزه امروز نیاز به بیانیه و فریادهای بیاثر در تظاهرات و گردهمائیها ندارد، بلکه غزه بیش از هر زمان دیگری به عمل نیاز دارد.
تاریخ این روزها را فراموش نخواهد کرد و این سکوتِ شرمآور، در صفحات تاریخ به عنوان خیانتی بزرگ ثبت خواهد شد.