نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: امنیت
ادامه:
دولت ایران، علاوه بر تأمین امنیت مشترک خود با افغانستان، تقاضامند تأمین امنیت شیعیان هزاره نیز هست و حضور مذهبی و سیاسی آنان در قدرت افغانستان را از وظایف مداخلهجویانهٔ خود میداند. رهبر ایران خود را رهبر تمام شیعیان دنیا دانسته و سعی دارد از تمام شیعیان جهان نمایندگی کرده و آنان را در جهت منافع مذهبی خود بهکار گیرد. این مسئله، مایهٔ نگرانی کشورهای همسایه، خاصه افغانستان و پاکستان است که متوجه حرکات سیاسی–نظامی ایران علیه منافع این دو کشور، بهویژه با بهرهگیری از لشکر فاطمیون و لشکر زینبیون، هستند و از قدرت آنان در کشورهای سوریه و عراق برای مانور نظامی و حضور منطقهای خود استفاده میکند.
ایران، علاوه بر دشمنی با اسرائیل، در منطقه با عربهای شبهجزیره، بهویژه با عربستان سعودی و امارات متحدهٔ عربی، رقابت سنگینی دارد و برای این رقابت، هزینههای زیادی از جیب ملت خود پرداخت میکند. این کشور، نگرانیهای زیادی از حضور طرفداران سعودی در افغانستان دارد و نمیخواهد اثری از وهابیت، که شیعه را کافر میدانند، در اطراف مرزهایش وجود داشته باشد و منافع ایران را تهدید کند؛ از اینرو، امارت اسلامی در این زمینه نیز میتواند برای ایران، همسایهای قابلقبول باشد.
با این حال، ایران با رفتار دوگانه و قدرتطلبانهٔ خود، احتمالاً این اعتماد و همکاری مشترک را در آینده حفظ نخواهد کرد.
سایه همسایه
