نویسنده: کرار
چند روز پیش خبری منتشر شد که نگاهها را دوباره بهسوی افغانستان برگرداند: روسیه حکومت سرپرست افغانستان را بهطور رسمی بهرسمیت شناخت.
این اتفاق برای مردم افغانستان و بسیاری از ناظران تحولات منطقهای تعجبآور نبود؛ چرا که امروز افغانستان، پس از دههها جنگ و ناامنی، شاهد آرامشی گسترده و نظم است.
در این سرزمین دیگر خبری از اختطاف و مراکز قدرت خودسر نیست و حلقههای فساد و باندهای مسلح نیز از میان برداشته شدهاند.
در همین حال که مردم طعم امنیت و اجرای عدالت شرعی را میچشند، برخی قدرتهای غربی که سالها در این کشور لشکرکشی و مداخله داشتند، نمیخواهند شاهد تثبیت این وضعیت باشند.
از همین رو، بیدادگاه لاهه را که مدعی بیطرفی است، وارد میدان کردند تا بهجای محاکمهٔ مجرمان واقعی، علیه رهبران حکومت سرپرست پروندهسازی کند.
این دادگاه بعد از گذشت نزدیک به شش ماه از درخواست حکم بازداشت امیرالمومنین و قاضیالقضات حکومت سرپرست توسط یکی از قضات، بهتازگی حکم بازداشت امیرالمؤمنین شیخ هبةالله اخندزاده و رئیس سترهمحکمه حکومت سرپرست را صادر کرده است؛ حکمی که بسیاری آن را سیاسی و ابزاری برای تحتفشار گذاشتن نظام اسلامی میدانند.
نکتهٔ تلخ اینجاست که همین دادگاه، در برابر جنایتهای آشکار رژیم صهیونیستی در غزه و کشتار زنان و کودکان مظلوم، هیچ واکنش جدی نشان نمیدهد.
همانطور که سالها پیش، زمانی که سربازان خارجی و مزدورانشان در افغانستان دست به جنایتهای آشکار زدند، این نهاد حتی گزارشی درست منتشر نکرد.
ملت افغانستان در طول دهههای اخیر هزینهٔ سنگینی برای استقلال و حفظ ارزشهای اسلامی پرداخت کرده است. از روزگاری که ارتش شوروی خاک افغانستان را اشغال کرد تا بیست سال حضور نظامی آمریکا و ناتو، این مردم زیر بمباران و تحریم ایستادند و نهایتاً ارادهٔ خود را به دشمنان تحمیل کردند.
اکنون هم که حکومت سرپرست در مسیر تثبیت نظم و قانون شریعت حرکت میکند و توانسته ساختارهای پوسیده را برچیند، مخالفان بیرونی از در تهدید و فضاسازی روانی وارد شدهاند. اما تجربه نشان داده این ملت نه از حملهٔ توپوتانک ترسید، نه از تهدید کاغذی خواهد هراسید.
بدون شک اتهامزدن به اجرای قوانین شریعت و معرفی آن بهعنوان خلاف حقوق بشر، توهینی آشکار به باور میلیونها مسلمان است؛ تحقیر مقدسات و ارزشهایی که افغانها برای پاسداری از آنها هزاران شهید تقدیم کردهاند و تا پای جان هم پای آن خواهند ایستاد.
دادگاههایی که چشمشان را بر خونریزیها و نسلکشیهای واقعی بستهاند، حق ندارند از عدالت دم بزنند. حکمهای سیاسی و ساختگی شاید در دنیا سر و صدا کند، اما در برابر ایمان و عزم این ملت، هیچ اعتباری ندارد.