بخش پایانی
نویسنده: احمدی هروی
سخنی با برادران و خواهران مسلمان و مهاجر افغان در غربت، بخصوص در کشورهای همسایه!
برادران و خواهران مسلمان، مومن، متدین و گرامی افغان!
به حول و قوه الهی، هم اکنون افغاستان، خانه مشترک ما از شرایط خوبی نسبت به بسیاری از کشور های دیگر جهان بهره مند است. فقط لازمه آن این است که کمی صبر و قناعت و حوصله مندی پیشه نموده و تلاش و کوشش بیشتری نماییم. دیگر مسایل هم به مرور زمان حل می شود، و ان شاء الله جای نگرانی نیست. نظام حکومت فعلی، اسلامی است، ریشه و اساس نظام افغانستان بر گرفته از کلمه طیبه “لا اله الا الله و محمد رسول الله” می باشد. اگر برخی مشکلات در سطح جامعه وجود دارد، آن هم به مرور زمان قابل حل است و جای نگرانی و تشویش جدی وجود ندارد. بیایید و اختلافات سلیقه ای و برخی ذایقه های نامتعارف فردی را کنار بگذاریم و مسیر درست و رویه های اصیل زندگی را در پیش گیریم و مملکت، جامعه و خانۀ مشترک خود را آباد نماییم.
ای برادر و خواهر افغانستانی ما، غربت و آوارگی بس است!
غریبی و جلاوطنی بس است! تا کی می خواهیم این مسیر غلط انداز را ادامه بدهیم! نگذاریم که آله و ابزار دست دیگران قرار گرفته؛ و آن ها از صداقت، ایمان، جایگاه، رشادت ها و ایثارگری های شما استفاده غلط و نابجا نمایند. گذشته چراغ راه آینده است و بیایید که همه با هم از گذشته ها درس بگیریم.
بیایید لحظاتی کوتاه در مقابل آیینه ای فیزیکی و همچنان وجودی خود قرار بگیریم، و صادقانه و بی ریاء تاریخ پنجاه هزار ساله افغانستان عزیز، خانه مشترک خود را در عالم ذهن مرور نماییم. به چین و چروک های صورت خود نظری بی اندازیم و به خاطرات تلخ، ناگوار و اشتباهات حسرت زای که این ملت معصوم، با ایمان، دلیر و با شرف را آوراه ممالک و کشورهای بیگانه کرده است را بیندیشیم، و تدبر و تامل نماییم!
بیایید به عزیزان، مجاهدین، مردم بی دفاع، عالمان شهید و قهرمانانی بیندیشیم که زندگی خود را فدای کلمۀ الله و ارزش های اسلامی نموده اند؛ ولی هرگز به دامن کسان از خدا بی خبر و به ظاهر مسلمان پناه نبردند و تا آخرین نفس در بدن، چه زیبا و قهرمانانه، در مهراب و منبر، در عرصه مبارزه با کفر و الحاد رزمیدند و در مسیر جهاد و دفاع از ارزش های اسلامی، صرف جهت کسب رضای الله متعال مجاهدت نموده اند و جام شهادت را عاشقانه و بر مبنای دساتیر خداوندی سرکشیدند و به دیدار خداوند شتافتند؛ ولی با این همه مشکلات و ناهنجار ها و سختی های زندگی، تن به خفت و خواری ندادند؛ و جلوه های گذرای زندگی را با سعات جاودانه معاوضه نکردند!
فراموش نکنیم که تا زمانی برای کشورهای بیگانه و جفا کار عزیز هستید، که در مسیر تحقق خواسته های نامشروع آن ها حرکت نموده و تامین کننده منافع سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و ایدئولوژی های مطرود و انحرافی آن ها باشید! و زمانی که آن ها به مقاصد شخصی خود رسیدند، هیچ ارزشی برای من و شما قایل نیستند و این یک واقعیت عینی است و نمی توان چشمان حقیقت بین خود را بر آن بست!
بزرگان گفته اند: “اگر در بلاد و دیار غیر نهال و یا درختی بنشانی صدای تبر را خواهی شنید. ” این جمله بدین معناست هرچه قدر هم در مملکت مردم انسان زحمت بکشد و جانفشانی کند، درک واقعی از آن زحمات و از آن جانفشانی ها و ایثار گری ها وجود نخواهد داشت! چرا و دلیل چیست؟ پاسخ این است که هر کشوری به فکر تامین منافع و اهداف داخلی، منطقوی و بین الملل خود است و بس!
بیاییم از تاریخ تلخ گذشته درس بگیریم و نگذاریم رنج ها، مشقت ها و دیگر مصائب جان کاه بر ملت و مردم مظلوم، بی دفاع و شریف افغانستان تکرار شود. بیایید از غیرت، شرافت، عزت، کرامت و اسلام اصیل افغانستانی خود استفاده کنیم و بجای تقویت عقده های چرکین و متعفن سرطان زا، تفرقه افکن و نفاق بر انگیز؛ غبار غفلت و خطا را با آب مغفرت و نیایش شستشو دهیم و پیوند مبارک برادری، اخوت، و اسلامی را یک بار دیگر با پیروی و متابعت از کلام الله مجید و با در نظر داشت و تطبیق ارزش های اسلامی به تفسیر حقیقی آن تجدید نماییم، استحکام بخشیده و تقویت نماییم؛ تا در روشنایی نظامی بر خواسته از مصادر وعدالت اسلامی بستر زندگی و رفاه اجتماعی را بیش از پیش شکوفا نموده و انکشاف دهیم. و در عین زمان زمینه رشد و ترقی و توسعه مادی و معنوی را برای خود و فرزندان مسلمان جغرافیای زیبای افغانستان را رقم بزنیم.
یاد مان نرود که”خواستن توانستن است.”
به امید افغانستانی، آرام، مترقی، پویا و عجین با ارزش های اسلامی، علمی، ایمانی و الهی.
آمین یارب العالمین