تالیف: سید ابوالحسن ندوی
چگونه صلح به فتح و نصرت مبدل گشت
حوادث اخیر ب اثبات رساند که صلح حدیبیه که در آن ظاهراً رسولالله صلیاللهعلیهوسلم خواستههای «قریش» را پذیرفت و از خود نرمش نشان داد، «قریش» آن را برای خود یک پیروزی و دستاورد تلقی میکردند، ولی مؤمنان صرفاً به خاطر ایمان و اطاعت از رسول اکرم صلیالله علیه و سلم آن را تحمل کرده بودند. همین صلح در آینده سبب فتح باب جدیدی برای پیروزی اسلام و گسترش سریع و بیسابقه آن در جزیرهالعرب گردید و مقدمه فتح «مکه» قرار گرفت.
بعد از این صلح بود که حضرت رسولالله صلیاللهعلیهوسلم سران و پادشاهان کشورهای مختلف جهان مانند «قیصر» و «کسری» و «مقوقس» و «نجاشی» و فرمانروایان عرب را به سوی اسلام دعوت کرد.
آری سخن خداوند حق است که میفرماید:
(وَعَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ) سوره بقره، آیه ۲۱۶.
و چه بسا که ناپسند بدارید چیزی را و حال آنکه آن بهتر باشد برای شما، و چه بسا که دوست دارید چیزی را، حال آنکه آن بد و ناپسند باشد برای شما؛ و البته الله میداند و شما نمیدانید.
یکی از دستاوردهای مهم صلح حدیبیه این بود که قریش موقعیت مسلمانان را به رسمیت شناختند و اعتراف نمودند که مسلمانان به عنوان یک طرف مقابل نیرومند و شریف، قدرت دارند که معاهده برقرار کنند و به گفتگو و مذاکره بنشینند.
باز هم مهمترین ثمره این صلح برقراری امنیت بود؛ مسلمانان در خلال این مدت از جنگهایی که شروع و پایان مشخصی نداشت و آنها را به خود مشغول کرده و نیرویشان را آسیبپذیر نموده بود، نفس راحت کشیدند و احساس امنیت نمودند و توانستند در این فرصت صلح، در سایه امنیت و اطمینان و در یک فضای ساکت و آرام، به دعوت الیالله مشغول شوند.
نبی رحمت
