نویسنده: محبوبی
فصل دوم: دموکراسی
- پیشینه دموکراسی
ب. در آمریکا
مهاجرانی که در قرن 17 و 18 میلادی در آمریکا میزیستند، فراریانی بودند که ستمهای سیاسی و مذهبی اروپا به آمریکا پناه آورده بودند. این افراد با گذشت زمان مستعمرات مختلفی در سواحل شرقی آمریکا تشکیل دادند که زمینه را برای شکلگیری یک حکومت جدید فراهم آورد. سرانجام با گذشت زمان، نارضایتی مستعمرات آمریکایی از سلطنت بریتانیا و قوانین ناعادلانه، منجر به انقلاب آمریکا گردید. اعلامیه استقلال آمریکا که در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ بهوسیله توماس جفرسون نوشته شد، اصولی مانند آزادی، حقوق طبیعی و حق اعتراض را تبیین کرده و بهعنوان نقشه راهی برای یک ملت نوین، پیشروی جامعه آمریکا قرار گرفت. پس از انقلاب آمریکا و استقلال آن، نیاز فوری به یک دولت مرکزی قوی بهشدت احساس میشد. از این جهت، نمایندگانی از ایالتهای مختلف در فیلادلفیا گرد آمدند و در نهایت قانون اساسی ایالات متحده در سال ۱۷۸۷ تصویب شد. این قانون به ساختار حکومتی، تقسیم قوا پرداخته و محافظت از حقوق شهروندان را بههمراه داشت. قانون اساسی پس از تصویب بهعنوان تأسیس دولت فدرال در سال ۱۷۸۹ منجر شد؛ جورج واشنگتن بهعنوان نخستین رئیسجمهور انتخاب گردید.
قانون اساسی ابتدا حق رأی را به مردان آزاد در ایالتهای بنیانگذار محدود کرد. در اوایل قرن ۱۹، جنبشهایی برای گسترش حق رأی شکل گرفت. اصلاحات در دهههای ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ به بسیاری از مردان غیرمالیاتی حق رأی داد. همچنین، جنبشهای اجتماعی مانند: جنبشهای آزادی زنان و ضدبردهداری بهتدریج جنگ برای حقوق برابر و بهبود شرایط اجتماعی پرداخته و به افزایش آگاهی درباره اصول دموکراتیک کمک کردند. جنگ داخلی بهعنوان نقطه عطفی در تاریخ دموکراسی آمریکا شناخته میشود. این جنگ که به تنشهای بین ایالتهای شمالی و جنوبی در مورد بردهداری و حقوق ایالتها منجر شد، میلیونها نفر را به کام مرگ کشاند و تحولات سیاسی و اجتماعی قابل توجهی را بههمراه داشت. پس از جنگ، اصلاحات قابل توجهی در راستای آزادی و حقوق شهروندی بهخصوص برای بردگان تصویب شد؛ چنانکه مادهی ۱۳، ۱۴ و ۱۵ قانون اساسی بهترتیب به آزادی بردگان، اعطای حقوق شهروندی و حق رأی مردان بدون توجه به نژاد اشاره کرده است. تا این زمان (تا قرن نوزدهم)، حق رأی برای زنان اعطا نشده بود. از اوایل قرن بیستم، زنان به مبارزاتی برای حق رأی و برابری اجتماعی پرداختند. این مبارزات نوزدهمین اصلاحیه قانون اساسی را در سال ۱۹۲۰ که حق رأی را برای زنان بود، تضمین کرد.