تالیف: عبدالهادی مجاهد
مناقشه شبهاتی در مورد مشارکت در دیمورکراسی و پاسخ به آن؛
فرق دوم: شوری یک حکم و یک منهج الهی است که از طریق وحی نازل شده و پیامبر آنرا در عمل تطبیق نموده است. اما دیموکراسی یک مفکوره بیدین و یک نظام وضعشده از طرف کفار است که بر اساس هوا و هوس انسانها به میان آمده است.
فرق سوم: شوری در اموری صورت میگیرد که در مورد آن نصّ شرعی موجود نباشد و زمانیکه نصّ شرعی موجود باشد هیچ جایی برای شوری باقی نمیماند. ولی در دیموکراسی اساساً برای احکام الله جلّ و شریعت هیچ جای وجود ندارد، زیرا در دیموکراسی حقّ حاکمیت و (تشریع) بهطور مطلق حقّ مردم است که اکثریت آنرا تمثیل میکند.
فرق چهارم: در دیموکراسی (اکثریت) نزد پیروانش مرتبه و مقام الله جل جلاله را دارد که باید مطابق میل و رغبت خودش قوانین بسازد و در وضع قوانین هیچ قوّت خارجی (وحی) حقّ مداخله را ندارد. اما در شوری اسلام نهتنها اکثریت (مُشَرّع) و (مُطاع) نیست، بلکه مأمور، ملتزم و مطیع است و در هر چیز و هر مورد باید امر الله جلّ و امر رسول او را، و نیز امر (أولیالأمر) را تا زمانیکه به معصیت امر نکرده باشد بپذیرد. در شوری اسلام امام و حاکم در هر مورد به قبول رأی اکثریت ملزم نمیباشد، بلکه اکثریت به اطاعت از امام ملزم هستند، تا زمانیکه طاعت در معروف باشد.