لیکوال: محبوبی
دویم فصل: ډیموکراسۍ
۱۱. نقد او نظر
د. د قوانینو تشریع (قانون جوړونه)
د قوانینو تشریع یا قانون جوړونه او پرېکړهنیونه د ډیموکراسۍ د فکر او نظام له بنسټیزو اصولو څخه ګڼل کېږي. په دې نظام کې د قوانینو تشریع او قضاوت د خلکو په واک کې وي؛ خلکو چې د خپل خیر او شر په اړه بشپړ معلومات نه لري، نو نور د نورو د خیر او شر په اړه څنګه پوهېدلی شي؟ د پرېکړې کولو اختیار هغو کسانو ته سپارل شوی چې خپله د پرېکړې او قانون جوړونې مقام ته د رسېدو لپاره د نورو په مرستو اړتیا لري. په دې نظام کې واک او حاکمیت ممکن هغو کسانو ته ورسېږي چې د فساد، رشوت او نورو ناپسندو لارو په وسیله دې مقامونو ته رسېدلي وي.
د ډیموکراسۍ پیروان په حقیقت کې د هغو نظریاتو او افکارو تابع دي چې کلونه مخکې خاورو ته سپارل شوي دي او په نننۍ نړۍ کې هیچاته یې هیڅ اغېز او دخل نه شته. په مقابل کې، په اسلامي نظام کې د قوانینو تشریع یوازې د حکیم او ازلي اللہ په انحصار کې دی؛ هغه چې تل موجود و او تل به موجود وي، او د انسان سرنوشت په لاس کې لري او د انسان د خیر او شر په اړه بشپړ علم لري، او هر څه چې کوي، پکې حکمت پراته دي. که د دې پوښتنې سره مخ شو چې آیا د هغو مرده خلکو نظریاتو او افکارو پیروي غوره ده چې حتی د خپل خیر او شر نه دي خبر، که د حیّ لایموت (ژوندي بېپای) د فرمایشاتو؟ کله چې په عقل او خرد رجوع وشي، بېشکه به ځواب دا وي چې د حیّ لایموت—د الله تعالی—فرمانونو پیروي تر ډېره غوره ده د هغو مړو پیروۍ څخه چې کلونه وړاندې یې هډوکي د خاورو لاندې شوي او په نړۍ کې یې هېڅ دخل او اغېز نشته، او حتی د ژوند له حالاتو او د خپل خیر او شر له پېژندنې څخه بېخبر وو.
په لنډه توګه، ډیموکراسي پر دې بنسټ والړ ده چې د الله تعالی حاکمیت او اسلامي شریعت رد کړي. په حقیقت کې، عصري ډیموکراسي د غربي عصري ټولنیز-سیاسي پارادایم په توګه د خدای د تشریعي ربوبیت د نادیدهګېرنې او نفی پر اساس رامینځته شوې ده؛ نو له همدې امله هغه ماهیت له شرکخوړنې سره تړلی ګڼل کېږي.